Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and all Africa

Holy Archbishopric of Zimbabwe

 
The Patriarch The Archbishop Archbishopric News/Articles Calendar Links

 

B’ ΚΥΡΙΑΚΗ των Νηστειών – 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας κ. Σεραφείμ

 

 «Τη αυτή ημέρα, Κυριακή δευτέρα των Νηστειών, μνήμην επιτελούμεν του εν αγίοις πατρός ημών Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, του Παλαμά» (Τριώδιον, έκδοση Αποστολικής Διακονίας, σελ. 181).

Η σημερινή εορτή της Εκκλησίας μας είναι αφιερωμένη σε μια από τις μεγαλύτερες πατερικές της μορφές, στον άγιο Γρηγόριον Παλαμά, που με το θεολογικό του έργο αντιμετώπισε αποτελεσματικά κακόδοξες αντιλήψεις για την Ορθόδοξη διδασκαλία περί της θεότητος της αγίας Τριάδος, διαφυλάσσοντας έτσι τον πιστό λαό του Θεού στην υπόθεση της προσωπικής επιτεύξεως της εν Χριστώ σωτηρίας του.

            Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1296. Σε ηλικία επτά χρονών έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος υπήρξε δάσκαλος του εγγονού του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄ (του μετέπειτα αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ΄), αυτοκρατορικός σύμβουλος και τακτικό μέλος της Συγκλήτου (ένα πολιτικό σώμα με συμβουλευτικό όμως χαρακτήρα, κάτι παρόμοιο με τη σημερινή Βουλή, που συνήθως τα μέλη του τα διόριζε ο αυτοκράτορας). ΄Ετσι η πρόνοια του Θεού βοήθησε ο ορφανός Γρηγόριος να έχει ως προστάτη του τον ίδιο τον αυτοκράτορα, ο οποίος φρόντισε να έχει τους καλύτερους δασκάλους και να πάει στα καλύτερα σχολεία.  Η εκπαίδευσή του συνεχίστηκε με τη φοίτηση του στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντινουπόλεως, όπου παρηκολούθησε ελεύθερες σπουδές και φιλοσοφία. Μάλιστα διακρίθηκε τόσο πολύ στις Πανεπιστημιακές του σπουδές, που σε ηλικία 17 χρονών του ανατέθηκε να ετοιμάσει ομιλία για τον Αριστοτέλη, με ακροατήριο τον αυτοκράτορα, αξιωματούχους της αυτοκρατορίας κι αρκετούς ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Τόσο πολύ εντυπωσίασε με το περιεχόμενο του λόγου του, ώστε ο τότε διευθυντής του Πανεπιστημίου Κωνσταντινουπόλεως,  ο διάσημος θεολόγος και φιλόσοφος Θεόδωρος Μετοχίτης, απευθυνόμενος στον αυτοκράτορα Ανδριανό Β΄, παρατήρησε με θαυμασμό για τον νεαρό Γρηγόριο: «και Αριστοτέλης αυτός, ει γε περιών, παρήν επήνεσεν αν». Θέλοντας όμως, ο νεαρός Γρηγόριος, ν’ ασχοληθεί αποκλειστικά, θεωρητικά και βιωματικά, με τη μελέτη του Χριστιανισμού και την προσευχή, απογοητεύοντας τον αυτοκράτορα, που τον προόριζε για κάποιο ανώτατο πολιτικό αξίωμα, εγκατέλειψε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο κι αφοσιώθηκε στο Μοναχισμό, πείθοντας μάλιστα και τα μέλη της οικογένειάς του (την μητέρα του και τα τέσσερά του αδέλφια) ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Μετά από δεκαετή παραμονή σε μοναστήρια του αγίου ΄Ορους (Βατοπεδίου και Μεγίστης Λαύρας), σε ηλικία 30 χρονών χειροτονήθηκε στη Θεσσαλονίκη διάκονος και πρεσβύτερος. Ακολούθως συνέχισε τον αυστηρό μοναχικό βίο για μια πενταετία στη Βέροια, για να επιστρέψει πάλι στο άγιο ΄Ορος και να αναλάβει σε ηλικία 39 χρονών ηγούμενος της Μονής Εσφιγμένου, στην οποία ανήκαν περισσότεροι από μοναχοί. Φαίνεται όμως ότι οι μοναχοί του δυσκόλευαν τη ζωή, διότι γρήγορα προτίμησε ν’ αποχωρήσει στο ησυχαστήριο του αγίου Σάββα.

Την ίδια περίοδο (1335-40) εμφανίστηκε, πρώτα στην Κωνσταντινούπολη και μετά στη Θεσσαλονίκη, προερχόμενος από την Ιταλία, ο ελληνικής καταγωγής μοναχός και φιλόσοφος Βαρλαάμ ο Καλαμβρός, ο οποίος, με τις ομιλίες του, απέκτησε φήμη δεινού φιλοσόφου και θεολόγου. Μεταξύ άλλων, ο Βαρλαάμ, με γραπτές και προφορικές ομιλίες, αμφισβητούσε την ορθοδοξία και τον τρόπο προσευχής των ησυχαζόντων μοναχών του αγίου όρους (τη νοερά προσευχή). Ο άγιος Γρηγόριος ανέλαβε ν’ απαντήσει  θεολογικά στις κατηγορίες του Βαρλαάμ, γράφοντας μια σειρά εννέα βιβλίων  με τον τίτλο «Υπέρ των Ησυχαζόντων». Το πρόβλημα που έθετε ο Βαρλαάμ δεν ήταν τόσο απλό όσο φαινόταν στην αρχή, μια διαφορετική άποψη για ένα επί μέρους θεολογικό θέμα του πρακτικού βίου των μοναχών. Στην πραγματικότητα, ο Βαρλαάμ προσπαθούσε να διαστρεβλώσει βασικές πτυχές της Ορθόδοξης Θεολογίας, όπως η διδασκαλία της Εκκλησίας περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, περί της γνώσεως του Θεού  και περί της θέας του θείου Φωτός.

Η διένεξη αυτή είναι γνωστή στην Εκκλησιαστική Ιστορία ως “Ησυχαστική ΄Εριδα” και κράτησε για 25 χρόνια (1335-1360).

Η πρώτη φάση της έριδος έληξε το 1341 με την καταδίκη του Βαρλαάμ από Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Κατά το ίδιο έτος, πριν περάσουν ελάχιστοι μήνες, κατά τη δεύτερη περίοδο της έριδος (1341-1347) ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, με τον ξαφνικό θάνατο του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ΄ το 1341, καταδιώχθηκε από τους πολιτικούς προστάτες του Βαρλαάμ, για να καταλήξει τελικά στις φυλακές των ανακτόρων στην Κωνσταντινούπολη. Ευρισκόμενος στη φυλακή, του επιβλήθηκε από Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1344 η ποινή της εκκλησιαστικής ακοινωνησίας. Εναντίον του ήταν ακόμη κι ο τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας, ο οποίος φαίνεται να είχε παρασυρθεί και εγκολπωθεί τις κακόδοξες θέσεις του Βαρλαάμ. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, απτόητος, με πίστη στο Θεόν, συνέχισε με επιστολές να μάχεται για την υπόθεση της Ορθοδοξίας, συγκρουόμενος ανοικτά με τον Πατριάρχη Καλέκα, που τελικά με την αλλαγή των πολιτικών πραγμάτων και την επικράτηση του Κατακουζηνού το 1347, η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως κατεδίκασε τον αιρετικό Πατριάρχη Καλέκα, εκλέγοντας στη θέση του τον Ορθόδοξο κληρικό Ισίδωρο. Η ίδια Σύνοδος προχώρησε στην εκλογή 30 νέων επισκόπων, ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, εκλεγείς ως Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Από της θέσεως, αυτής λάμπρυνε με την παρουσία του τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Θεσσαλονίκης, υπηρετώντας με συνέπεια κι αυτοθυσία το λαό του Θεού και τη Θεολογία.

            Και κατά την τρίτη φάση της ησυχαστικής έριδος (1348-1355), έστω κι αν εξορίσθει και εταλαιπωρήθει ως αιχμάλωτος των Τούρκων, αγέρωχα συνέχισε τον αγώνα του με επιτυχία. ΄Εγινε το ορατό σύμβολο της Ορθοδοξίας των Ορθοδόξων. Τελικά σε ηλικία 63 χρονών, στις 14 Νοεμβρίου 1359, μετά από βαριά ασθένεια κοιμήθηκε για πάντα, αφήνοντας όμως ήδη πίσω του ένα τεράστιο συγγραφικό έργο, μέσα από το οποίο καθορίζεται με σαφήνεια το περιεχόμενο της πίστεως της αρχέγονης Εκκλησίας, όπως αυτή μαρτυρείται από την αγία Γραφή, τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και το συγγραφικό έργο των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Η μεγάλη θεολογική προσφορά του κι η αγιότητα του βίου του, που εκδηλώθηκε με μαρτυρίες θαυμάτων, αποτέλεσαν κίνητρα για να τιμάται από τοπικές Εκκλησίες ως άγιος. Μάλιστα εννιά χρόνια μετά την κοίμησή του, το 1368, η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, με πρόεδρο τον Πατριάρχη Φιλόθεον, όρισε επίσημα ο Γρηγόριος Παλαμάς να εορτάζεται από την Εκκλησία ως άγιος, κατά τη δεύτερη Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Τα βιβλία του διακρίνονται σε κείμενα που αναφέρονται στο άγιο Πνεύμα, σε επικοδομητικές και δογματικές επιστολές, κείμενα υπέρ των ησυχαζόντων μοναχών, σε ομολογιακά κείμενα, Ποιμαντικές πραγματείες, σε αντιρρητικά, αντιαιρετικά κι ασκητικά κείμενα.

Με το θεολογικό του έργο ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, εκτός του ότι αντιμετώπισε με θεολογική επιτυχία κάποιες προσπάθειες για διαστρέβλωση βασικών πτυχών της Ορθόδοξης διδασκαλίας, κατάφερε να ανανεώσει τη θεολογική ορολογία και να δώσει νέες κατευθύνσεις στη θεολογική σκέψη, έτσι ώστε το περιεχόμενο της πίστεως της αρχέγονης Εκκλησίας να είναι κατανοητό και προσιτό στους χριστιανούς της εποχής του. ΄Ετσι εξασφάλιζε τις απαραίτητες εκείνες προϋποθέσεις που απαιτούντο για να ακολουθήσουν οι Χριστιανοί ανεμπόδιστα το δρόμο της εν Χριστώ σωτηρίας τους. Με το θεολογικό του έργο καθόριζε με σαφήνεια τον τρόπο με τον οποίο επιτελείται η κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεόν (βλ.περισ. Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 4, Αθήναι, 1964, σελ. 775-796).

            ΄Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο καθηγητής της Εκκλησιαστικής ιστορίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Βλάσης Φειδάς «διά του Συνοδικού τόμου του 1351 και των προστεθέντων εις το Συνοδικόν της Κυριακής της Ορθοδοξίας (Τριώδιον, έκδοση Αποστολικής Διακονίας, σελ. 148 και εξής) αναθεματισμών δι’ αντιπαραθέσεως και της διδασκαλίας της Εκκλησίας, απεσαφηνίσθη η εκκλησιαστική παράδοσις ου μόνον ως προς την υπό των ησυχαστών δυνατότητα αισθητής οράσεως του ακτίστου θείου φωτός, αλλά και ως προς την δογματικήν διάκρισιν αμεθέκτου θείας ουσίας και μεθεκτών θείων ενεργειών. Ο υπό του Βαρλαάμ και των βυζαντινών ανθρωπιστών προβαλλόμενος Θεός της φιλοσοφικής διανοήσεως, δεν ήτο δυνατόν να υποκαταστήσει τον Θεόν της Αποκαλύψεως. Η διά της φιλοσοφίας φυσική γνώσις των όντων, οδηγεί εις τον δημιουργόν του παντός, αλλ’ αύτη, αφ’ ενός μεν αδυνατεί να περιγράψει διά του ορθού λόγου την θεία φύσιν και ουσίαν, αφ’ ετέρου δε στερείται καθ’ εαυτήν σωτηριολογικού χαρακτήρος. Η σωτηρία κατέστη εφικτή μόνον διά του απολυτρωτικού έργου του Ιησού Χριστού και διαιωνίζεται εν αγίω Πνεύματι υπό της Εκκλησίας, διό και η εν τω Χριστιανισμώ σωτηριώδης αλήθεια ουδεμιάς δείται συμπληρώσεως, εκ της διά της φυσικής γνώσεως κτωμένης υπό του ορθού λόγου αληθείας των όντων. Διά των δοξασιών των Βαρλαάμ, Γρηγορίου Ακινδύνου, Νικηφόρου Γρηγορά και των άλλων βυζαντινών ανθρωπιστών, ημφεσβητείτο, ου μόνον η πληρότης της υπό της Εκκλησίας κατεχομένης σωτηριώδους εν Χριστώ αληθείας, αλλά και η υπ’ αυτής αυθεντική εν αγίω Πνεύματι προσφορά της πληρότητος της σωτηρίας. Εν τελευταία αναλύσει λοιπόν, το κατά την ησυχαστικήν έριδα πρόβλημα, δεν ήτο μόνον θεολογική τις διαφωνία περί την δυνατότητα γνώσεως του Θεού και της μεθόδου κτήσεως αυτής, αλλ’ άρνησις της αυταρκείας και πληρότητος της υπό της Εκκλησίας φυλασσομένης αληθείας της εν Χριστώ Αποκαλύψεως και της αυθεντίας της εκκλησίας να υποδεικνύει, διά της ιεράς Παραδόσεως, ασφαλώς την οδόν της εν χριστώ σωτηρίας» (Εκκλησιαστική ιστορία, Πανεπιστημιακαί Παραδόσεις, Αθήναι, 1972, σελ. 520-521).

 

 

 

 

SERMON – 20 MARCH 2011

By His Eminence Archbishop Seraphim

 of Johannesburg and Pretoria

“On this day, the second Sunday of Lent, we commemorate our Father among the Saints Gregory Palamas, Archbishop of Thessaloniki” (Triodion)

            Today’s feast day of our Church is dedicated to one of her greatest Paternal Figures, Saint Gregory Palamas, who, with his theological work, confronted effective heretical perceptions of the Orthodox teachings, concerning the divinity of the Holy Trinity, preserving in this way, for God’s faithful people, the issue of personal attainment of salvation through Christ.

            Saint Gregory Palamas was born in Constantinople in 1296. At the age of seven he lost his father, who happened to be the teacher of Emperor Andronikos II’s grandson (the subsequent Emperor Andronikos III), an Emperor’s advisor and a regular member of the Senate (a political body with an advisory capacity, similar to today’s Parliament, whose members were usually appointed by the Emperor). Hence, God’s providence helped the orphaned Gregory to have as his guardian the Emperor himself, who saw to it that he had the best teachers and went to the best schools. His education continued with his attendance at the University of Constantinople, where he attended general studies and philosophy. Indeed, he so distinguished himself at his University studies, that at the age of seventeen he was given the responsibility of preparing a speech on Aristotle, for an audience comprising of the Emperor, officers of the Empire and a fair number of educated and technically orientated people. He so impressed, with the content of his speech, that the then chancellor of the university of Constantinople, the famous theologian and philosopher Theodore Metohitis, addressing Emperor Andronikos II, noted the following with awe concerning the young Gregory: “He is also an Aristotle”.

However, the young Gregory, wanting to be exclusively, theoretically and in his life occupied with the study of Christianity and prayer, disappointed the Emperor, who intended him to progress to some advanced political high office, abandoned his studies at the university and devoted himself to Monasticism, furthermore persuading his family members (his mother and his four siblings) to follow his example.

After a ten-year period on Mount Athos (at the monasteries of Vatopedion and Great Lavra), at the age of 30, he was ordained a deacon and elder at Thessaloniki. Continually following the strict monastic path for a five-year period at Bereoa, he returned to Mount Athos to assume responsibility as an Abbot at the age of 39 at the Esfigmenou Monastery, at which there were more than 200 monks. It seems however that the monks made his life

200 difficult, because he quickly preferred to depart to the quieter monastery of Saint Savvas. 

            In the same period (1335-40), there appeared first at Constantinople and then at Thessaloniki, coming from Italy, the Greek-born monk and philosopher Varlaam of Kalamvros, who with his speeches acquired fame as a clever philosopher and a Theologian. Amongst other things Varlaam, with his written and oral speeches, questioned Orthodoxy and the method of prayer of the monks of solitude on Mount Athos, (The prayer of the mind). Saint Gregory took it upon himself to reply Theologically to the criticisms of Varlaam, by writing a series of 9 books entitled “In Favour of Those in Solitude”. The problem, which Varlaam presented, was not as simple as it appeared to be in the beginning, a different point of view towards a specific portion of a theological issue for the practical way of life of monks. In reality, Varlaam was attempting to distort some basic truths of Orthodox Theology, like the teaching of the Church concerning the procession (origin) of the Holy Spirit, the knowledge of God and sight of the Divine Light. This dispute is well known in Ecclesiastical history as the “Dispute of Solitude” and lasted for 25 years (1335-1360).

            The first phase of the dispute ended in 1341 with the sentencing of Varlaam from the Synod of Constantinople. During this same period, before even a few months had passed and during the second phase of the dispute (1341-1347), Saint Gregory Palamas, with the sudden passing away of Andronikos III in 1341, was exiled by the political supporters of Varlaam and found himself finally in the palace prison at Constantinople.

Being imprisoned, the sentence imposed by the Synod of Constantinople in 1344 was Ecclesiastical unsociability. Against him, even at that time, was the Patriarch of Constantinople John Kalekas, who seems to have been influenced by and was the protégé of the evil ideas of Varlaam. Saint Gregory Palamas undaunted, with much faith in favour of the issue of Orthodoxy, clashed openly with Patriarch Kalekas. Finally with the change in political events and the reign of Katakouzinos in 1347, the Synod of Constantinople condemned the heretical Patriarch Kalekas and elected in his position the Orthodox priest Isidoros.

The same Synod continued to elect 30 young Bishops, amongst whom was Saint Gregory Palamas, being elected as Archbishop of Thessaloniki. From this position, with his presence, he brightly lit up the position of the Archbishopric of Thessaloniki, serving with effect and self-sacrifice the people of God and  Theology.

            In the third phase of the dispute of solitude (1348-1355), even if he was exiled and tormented as a captive of the Turks, he nevertheless continued his struggle imperiously, with much success. He became the visible example of Orthodoxy and of the Orthodox people.

            Finally, at the age of 63, after a serious illness, he fell asleep forever, leaving behind however a huge literary work, from which is directed with wisdom the content of the faith of the original church, as it is witnessed by the Holy Scriptures, the decisions of the Ecumenical Councils and the literary works of our Church fathers. His huge theological offerings and the saintliness of his life, which were made manifest through the witness of miracles, constituted motives for him to be honoured by local churches as a Saint. In fact, 9 years after his passing away in 1368, the Council of Constantinople, with Patriarch Philotheos as the president, instructed that Gregory Palamas should be acknowledged and celebrated by the church as a Saint during the second Sunday of the 40-day period of Great Lent.

            His books are distinguished as texts, which refer to the Holy Spirit, to constructive letters of dogma, texts supporting the solitude of monks, to confessional texts, to Pastoral issues, to objective, anti-heretical and ascetic texts.

            With his theological work, Saint Gregory Palamas, apart from the fact that he successfully encountered some theological attempts to distort the basic Orthodox teachings, also managed to renew theological terminology and to give new direction to Theological notions, so that the content of the faith of the original church could be understood by and practised by the Christians of his time. In this way, he assured those necessary prerequisites, which were required by the Christians in order to follow the path of their salvation.    In his theological work, he determined the way in which man’s communion with God is accomplished (see Theological and Ethical Encyclopaedia, vol. 4, Athens, 1964, pp 775–796).

            As is mentioned by the Professor of The Theological Faculty of the University of Athens, Mr Blasis Feidas, “through the Synodal law of 1351 and the additions to the Concilliar of the Sunday of Orthodoxy (Triodion, Apostoliki Diakonia Edition, p 148 onwards), juxtapositioned anathemas and the teaching of the Church, Church tradition was elucidated not only for that of the power of the noticeable vision of hysechasts of the uncreated divine light, but also of the dogmatical distinction between uncommunicated  divine essence and communicated divine actions. The god of philosophical thought projected by Barlaam and the Byzantine people, was not able to replace the God of the Apocalypse (Revelation). The natural knowledge of things through philosophy, leads to the Creator of all, but on the one hand it is not able to describe in truth the divine nature and essence, on the other hand it lacks a salvific character. Salvation was attainable only through the redemptive work of Jesus Christ and is eternalized in the Holy Spirit through the Church, hence there is no completion necessary for the truth of salvation in Christianity, through the natural knowledge gained from the true word of the truth of things. Through the praises of Barlaam, Gregory Akyndinos, Nicephoros Gregoras and the other Byzantine humanitarians, not only the fullness of the truth of salvation through Christ was doubted, but also its authentic offer of the fullness of salvation through the Holy Spirit. In the final analysis then, the problem according to the hesychast dispute was not only a theological disagreement about the ability to know God and how to attain this, but a denial of the self-sufficiency and fullness of the truth of the Apocalypse kept by the Church and the authenticity of the Church indicating, through Holy Tradition, definitely the way to salvation through Christ.

 

SUNDAY OF ORTHODOXY – 13 MARCH 2011

By His Eminence Archbishop Seraphim

 of Zimbabwe and Angola

 

The feast day of Orthodoxy was instituted in 842 for reason of the victory of the right faith (right praise > right opinion>Orthodoxy) for the God-Man person of Jesus Christ and to honor our Saints through the holy icons.

Gradually however, the festival spread, acquiring special importance in the sense that is started to constitute a recollection of the victory of Orthodoxy against every form of pagan belief, that is, of every heresy, and more generally the proud victory of the Church against her various enemies. This is why in certain Orthodox Churches, like those of the Patriarchate of Alexandria and all Africa, in order for the triumph of Orthodoxy to be emphasized, the Creed is read as a special prayer and constitutes the most concise text in which our Church, through her holy fathers who participated in the first two Ecumenical Councils, (Nicea 325 and Constantinople 381) underlines clearly the basic foundations of the content of teachings of the Christian faith.

The festival of Orthodoxy is of great Theological importance for the Christian’s life, because it is connected to his salvation. The attempt on the part of the heretics to distort and to falsify the correct Christian teaching of our Church as it was revealed by the Triune God and taught to Jesus Christ, the Holy Apostles and their successors (Apostolic successors) in reality is an attempt to block the salvific path of man, to keep him distanced from God, far from salvation through Christ. Hence, the issue of Orthodoxy was an issue of prevailing truth. The appearance of pagan beliefs was an attempt to inflict lies. With lies, man is neither boosted nor saved. The darkness, which engulfs him, becomes ever darker. Rottenness sets in. We are recognized by forms of life worse than that of animals, like those of Sodom and Gomorrah. Destruction occurs as well as pain and misfortune.

In Today’s contemporary world of progress, but also of anguish, the role of Orthodoxy continues to constitute a living hope for a better and more just world. The responsibility and the consequence of the Christian towards the foundations laid down by the Gospel, constitutes a basic assumption for a faithful Orthodox testimony in the world that we live in. We are invited to become Apostles of Christ, having first become disciples close to him, leaving behind at that point the old person of sin and beginning to establish in our lives with struggle and consequence the Divine Commandments of Jesus Christ. We must acquire the faith of our saints, which as the Apostle Paul says in today’s Epistle extract “who by faith subdued kingdoms, administered justice, obtained promised blessings, closed the mouths of lions, extinguished the power of raging fire, escaped the edge of the sword, out of frailty and weakness won strength and became stalwart, even mighty and resistless in battle, routing alien hosts Women received again their dead by a resurrection. Others were tortured to death with clubs, refusing to accept release, that they might be resurrected to a better life. Others had to suffer the trial of mocking and scourging and even chains and imprisonment. They were stoned to death; they were lured with tempting offers, they were sawn asunder; they were slaughtered by the sword; they had to go about wrapped in the skins of sheep and goats, utterly destitute, oppressed, cruelly treated. Men of whom the world was not worthy, roaming over the desolate places and the mountains and living in caves and holes of earth. (Hebrews 11:33-38)

Only when we participate in the life of Christ do we live a Christian life. An indication of this truth is when all the above-mentioned tribulations vividly described by the Apostle Paul occur in our lives a well as in the lives of our Saints. Then, whether we are lay people or whether we are clergy, we are ready to assume with outspokenness toward our neighbour the same phrase which we heard in today’s Gospel extract when Philip sought for and found Nathaniel (John 1:46) in order to persuade him that they both become disciples of Christ: “Come and See” (John 1:47).

The mistake of today’s atheists, unbelievers and those who are indifferent towards the message of the Gospel is that they reject the word of God before they give themselves the opportunity of the salvific information of Jesus Christ. They remind us of those sick people who try to avoid medical treatment because they are victims of an ideology, which does not want to accept the scientific achievements of medicine. In this way, they are unfair to themselves and naturally to the society in which they live, in the sense that this becomes a reason for the development of complicated social problems because unconditional love is absent from their lives or at least an attempt towards the brotherly and loving co-existence of people. Just as it is impossible for us to become doctors or mechanics if we do not study for a number of years, in the same way it is impossible for us to fully understand the meaning of Christian life if we don’t try to establish in our lives first the Divine Commandments of Jesus Christ, hence to study the holy life of our church, with our obedience to her teachings. Simultaneously however, the holiness of our life and especially of those who lead us constitutes the strongest and most faithful form present of the Christian message in order for the people to believe and to become saints.

The theological content of the festival of orthodoxy is expressed clearly in the Seventh Ecumenical Council in support of Orthodoxy in which it is stressed that: “As the Prophets beheld, as the Apostles  taught, as the Teachers decreeded, as the universe has agreed, as Grace has shown forth; as truth was revealed, as falsehood has been disproven, as Wisdom has been presented, as Christ has rewarded: this is what we believe, this is what we declare, this is what we preach; Christ our true God, and we honor his Saints in words,, in thought, in sacrifices, in Churches, and in icons. We worship Christ as God and Master; His Saints we honor as the true servants of our Lord and so we grant them veneration. This is the Faith of the Apostles! This is the Faith of the Fathers!  This is the Faith of the Orthodox! This is the faith which has established the Universe. (Triodion).

The Sunday of Orthodoxy is the feast day of those who remain standard bearers and pioneers in the struggle and testimony of Orthodoxy in today’s world. God’s grace exists and works within us when our life comes close to Christ’s life. With our worthy participation in the Sacrament of Holy Communion, the whole world becomes part of our body. This is the mysterious, orthodox dimension of divine grace: to understand, feel and live the problems of the world as ours. God’s grace exists within us not only when we speak well about Theological issues but also when we feel an improvement within ourselves. Our life is a time of repentance. In order to be conscious of our limits, weaknesses and imperfections we must compare ourselves to the figure of Jesus Christ. Whatever happens without there being faith in Jesus Christ, there exists the danger that we will perform a sinful deed.

To live in a Christian-like manner means that you must behave appropriately wherever you find yourself. The life of the faithful one is hidden in the life of Christ: when we partake of His life, when we copy His life and His works-when we love all people and we do the very best we can for them.

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ THΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε και Αγκόλας  κ. Σεραφείμ

 

Η Εορτή της Ορθοδοξίας καθιερώθηκε το 842, με αφορμή την νίκη της ορθής πίστεως (ορθής δόξας > ορθής γνώμης > Ορθοδοξίας), για το θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και για τη τιμή στους αγίους μας διά των αγίων εικόνων.

            Σταδιακά όμως, η εορτή επεκτάθηκε αποκτώντας ιδιαίτερη σημασία, με την έννοια ότι, άρχισε να αποτελεί ανάμνηση της νίκης της Ορθοδοξίας εναντίον κάθε μορφής κακοδοξίας, δηλαδή της κάθε αιρέσεως, και γενικότερα, περιφανή νίκη της Εκκλησίας κατά των ποικίλων αυτής εχθρών. Γι’ αυτό σε ορισμένες Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπως στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, για να τονισθεί ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας, με ειδική δέηση, αναγιγνώσκεται το Σύμβολον της Πίστεως, το οποίο αποτελεί το πιο ευσύνοπτο κείμενο, που η Εκκλησία μας, διά των αγίων Πατέρων της που συμμετείχαν στις πρώτες δύο Οικουμενικές Συνόδους (Νικαίας, 325 και Κωνσταντινουπόλεως, 381), υπογραμμίζει με σαφήνεια τις βασικότερες αρχές του περιεχομένου της διδασκαλίας της Χριστιανικής Πίστεως.

            Η Εορτή της Ορθοδοξίας έχει μεγάλη Θεολογική σημασία για τη ζωή του Χριστιανού, διότι συνδέεται με τη σωτηρία του. Η προσπάθεια εκ μέρους των αιρετικών να διαστρεβλώσουν και να παραποιήσουν την ορθή χριστιανική διδασκαλία της Εκκλησίας μας, όπως αυτή αποκαλύφθηκε από τον Τριαδικό Θεόν και διδάχθηκε από τον Ιησού Χριστόν, τους αγίους Μαθητές του και τους διαδόχους τους (Αποστολική Διαδοχή), στην πραγματικότητα, ήταν μια απόπειρα (κατά τη φρασεολογία του Πατρολόγου Καθηγητού και διδασκάλου μας Στυλιανού Παπαδοπούλου) «να φράξουν τον σωτηριολογικό δρόμο του ανθρώπου, να τον κρατήσουν μακρυά από τον Θεόν, μακρυά από την εν Χριστώ σωτηρία». Έτσι η υπόθεση της Ορθοδοξίας ήταν υπόθεση επικρατήσεως της αλήθειας. Η εμφάνιση της κακοδοξίας ήταν προσπάθεια επιβολής του ψεύδους. Με το ψέμα ο άνθρωπος ούτε οικοδομείται, ούτε και σώζεται. Το σκοτάδι, που τον διακατέχει, γίνεται σκοτεινότερο. Έρχεται η πόρωση. Φθάνουμε σε μορφές ζωής χειρότερες από ζωώδεις, όπως εκείνες των Σοδόμων και των Γομόρρων. Επέρχεται η καταστροφή, ο πόνος κι η δυστυχία.

            Μέσα στον σύγχρονο κόσμο της προόδου, αλλά και της αγωνίας, ο ρόλος της Ορθοδοξίας συνεχίζει να αποτελεί ζωντανή ελπίδα για ένα καλύτερο και διακαιότερο κόσμο. Η ευθύνη και η συνέπεια των χριστιανών προς τις αρχές του Ευαγγελίου, αποτελεί βασική προϋπόθεση για μια πειστική Ορθόδοξη μαρτυρία στον κόσμο που ζούμε. Καλούμαστε να γίνουμε Απόστολοι του Χριστού, αφού όμως πρώτα μαθητεύσουμε κοντά του, αφήνοντας κατά μέρος τον παλαιόν άνθρωπον της αμαρτίας κι αρχίζοντας να εφαρμόζουμε στη ζωή μας, με αγωνιστικότητα και συνέπεια τις θείες εντολές του Ιησού Χριστού. Πρέπει να αποκτήσουμε την πίστη των αγίων μας, οι οποίοι, όπως λέει στην σημερινή Αποστολική Περικοπή ο Απόστολος Παύλος, «διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, ειργάσαντο δικαιοσύνην, επέτυχον επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβεσαν δύναμιν πυρός, έφυγον στόματα μαχαίρας, ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγεννήθησαν ισχυροί εν πολέμω, παρεμβολάς έκλιναν αλλοτρίων, έλαβον γυναίκες εξ αναστάσεως τους νεκρούς αυτών, άλλοι δε ετυμπανίσθησαν, ου προσδεξάμενοι την απολύτρωσιν, ίνα κρείττονος αναστάσεως τύχωσιν, έτεροι δε εμπαιγμών και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλακής, ελιθάσθησαν (ελιθοβολήσθησαν), επρίσθησαν (επριονίσθησαν), επειράσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον, περιήλθον εν μηλωταίς, εν αιγείοις δέρμασιν, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ων ουκ ην άξιος ο κόσμος, εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης (Προς Εβραίους 11,33 – 38).

            Μόνο όταν μετέχουμε της ζωής του Χριστού ζούμε χριστιανικά. Τεκμήριο της αλήθειας αυτής είναι όταν συμβαίνουν στη ζωή μας όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, που αναφέρει παραπάνω παραστατικά ο Απόστολος Παύλος για τους αγίους μας. Τότε, είτε λαϊκοί είμαστε είτε κληρικοί, είμαστε έτοιμοι να επαναλάβουμε με παρησσία προς τον διπλανό μας την ίδια φράση που ακούσαμε στην σημερινή Ευαγγελική Περικοπή, όταν «ευρίσκει Φίλιππος τον Ναθαναήλ» (Ιωάννου 1, 46α) για να τον πείσει να γίνουν μαθητές του Ιησού Χριστού: “EΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ» (Ιωάννου 1,47β).

Το λάθος των σημερινών άθεων, απίστων κι αδιάφορων για το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι ότι απορρίπτουν τον λόγον του Θεού πριν να δώσουν στον εαυτό τους την ευκαιρία της σωτηριολογικής πληροφορίας του Ιησού Χριστού. Των αναλογιών διατηρουμένων, μας θυμίζουν τους ασθενείς εκείνους που αποφεύγουν την ιατρική εξέταση, επειδή είναι θύματα μιας ιδεολογίας, που δεν θέλουν να παραδεχθούν τα επιστημονικά επιτεύγματα της ιατρικής. Έτσι όμως αδικούν τους εαυτούς τους και φυσικά την κοινωνία που ζούν, με την έννοια ότι αυτό γίνεται αιτία δημιουργίας πολύπλοκων κοινωνικών προβλημάτων, γιατί απουσιάζει η ανιδιοτελής αγάπη από τη ζωή τους, ή τουλάχιστον η προσπάθεια για αδελφική κι αγαπητική συνύπαρξη των ανθρώπων. Όπως είναι αδύνατο να γίνουμε ιατροί ή μηχανικοί αν δεν μαθητεύσουμε για μερικά χρόνια, κατά τον ίδιο τρόπο είναι αδύνατο να κατανοήσουμε τη σημασία της χριστιανικής ζωής, αν πριν δεν δοκιμάσουμε να εφαρμόσουμε στη ζωή μας τις Θείες Εντολές του Ιησού Χριστού, να μαθητεύσουμε δηλαδή στην αγιαστική ζωή της Εκκλησίας μας, με την υπακοή μας στη διδασκαλία της. Ταυτόχρονα όμως, η αγιότητα του βίου μας, και μάλιστα αυτών που μας ηγούνται, αποτελεί τη δυναμικότερη και πειστικότερη μορφή παρουσίας του χριστιανικού μηνύματος, για να πιστέψουν οι πολλοί και να γίνουν άγιοι.

Το θεολογικό περιεχόμενο της εορτής της Ορθοδοξίας εκφράζεται με σαφήνεια στο Συνοδικόν (απόφαση – διακήρυξη) της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας, όπου τονίζεται ότι «οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν, η χάρις ως έλαμψεν, η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύδος ως απελήλαται, η σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών, και τους Αυτού Αγίους εν λόγοις τιμώμεν, εν συγγραφαίς, εν νοήμασιν, εν θυσίαις, εν Ναοίς, εν Εικονίσμασι, τον μεν ως Θεόν και Δεσπότην προσκυνούντες και σέβοντες, τους δε διά τον κοινόν Δεσπότην, ως Αυτού γνησίους θεράποντας, τιμώντες, και την κατά σχέσιν προσκύνησιν απονέμοντες. Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν» (Τριώδιον, σελ. 145).

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας είναι και εορτή αυτών, που παραμένουν σημαιοφόροι και πρωτοπόροι στον αγώνα και στην μαρτυρία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονον κόσμο. Ανάμεσα σ’ αυτούς κι όλοι οι σύγχρονοι Ιεραπόστολοι, όχι μόνο εκείνοι που βρίσκονται στη πρώτη γραμμή της Ιεραποστολικής δράσης, αλλά πολύ περισσότερο εκείνοι που στηρίζουν το έργο της Ιεραποστολής με τις προσευχές τους και τις προσφορές τους, γιατί οι πρώτοι μπορούν να ανταποκριθούν στο Ιεραποστολικό τους έργον μόνον άν έχουν τη συνεχή στήριξη των δευτέρων , αυτών που βρίσκονται στα μετόπισθεν, που με το σημαντικό τους έργον όμως είναι ως να βρίσκονται κι αυτοί στη πρώτη γραμμή της Ιεραποστολής. Ο Θεός να ευλογεί και να προστατεύει όσους στηρίζουν και εργάζονται διά την Ορθόδοξη Ιεραποστολή.

 Η χάρις του Θεού υπάρχει και λειτουργεί μέσα μας, όταν η ζωή μας πλησιάζει τη ζωή του Χριστού. Με την άξια συμμετοχή μας στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας όλος ο κόσμος γίνεται σώμα μας. Αυτή είναι κι η μυστική ορθόδοξη διάσταση της θείας χάριτος. Να νοιώθουμε και να ζούμε τα προβλήματα του κόσμου ως δικά μας. Η χάρις του Θεού υπάρχει μέσα μας, όχι μόνο όταν μιλάμε καλά για θεολογικά θέματα, αλλά όταν νοιώσουμε μέσα μας μια εσωτερική βελτίωση. Η ζωή μας είναι χρόνος μετανοίας. Για να έχουμε συνείδηση των ορίων μας και των αδυναμιών μας και της μη τελειοποιήσεώς μας, πρέπει να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού. (Για να χρησιμοποιήσουμε τη φρασεολογία του αγαπητού μας Καθηγητού και Διδασκάλου Μέγα Φαράντου), «ό,τιδήποτε γίνεται χωρίς να υπάρχει πίστη στον Ιησού Χριστόν, υπάρχει ο κίνδυνος να διαπράξουμε αμαρτία. Να ζεις χριστιανικά σημαίνει να συμπεριφέρεσαι καθώς πρέπει, όπου και να βρίσκεσαι. Η ζωή του πιστού «κέκρυπται» στη ζωή του Ιησού Χριστού, όταν μετέχουμε της ζωής του, όταν μιμούμαστε την ζωή του και τα έργα του. Όταν αγαπούμε όλους τους ανθρώπους και κάνουμε το καλύτερο γι’ αυτούς».

 

 Oρθόδοξη Ιεραποστολή – Ειδικό αφιέρωμα επί τη ευκαιρία της εβδομάδας Ορθοδόξου Ιεραποστολής

Του Σεβ. Μητρ. Ζιμπάμπουε και Αγκόλας Σεραφείμ Κυκκώτη

Το έργο της Ιεραποστολής συνδέεται με τη ζωή της πρώτης Εκκλησίας. Στην πραγματικότητα είναι το άγιο έργο του Ευαγγελισμού των Εθνών που άρχισε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός με τη θεία διδασκαλία του και τη Σταυρική του Θυσία και γενικά με το όλο απολυτρωτικό του έργο. Αυτό το άγιο έργο της Ιεραποστολής συνέχισαν οι Απόστολοι και Μαθητές του Χριστού, υπακούοντας στην εντολή του κατά την ημέρα της Αναλήψεως του εις τους ουρανούς «Πορευθέντες ούν, μαθητεύσατε πάντα τα Έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν, και ιδού, εγώ μεθ’ ημών ειμί πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος, αμήν»[1]. Έτσι η Ορθόδοξη Ιεραποστολή είναι αναπόσπαστον χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι άγιοι Απόστολοι κινήθησαν σε όλα τα γνωστά μήκη και πλάτη της Οικουμένης για την υπόθεση του Ευαγγελίου, αφήνοντας γονείς, συγγενείς και φίλους, πατρίδα και εργασία, για να συμβάλουν στη εν Χριστώ σωτηρία των συνανθρώπων τους. Κατάφεραν με την αγάπη τους και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος να δημιουργήσουν και να οργανώσουν την τοπική Εκκλησία στο τότε γνωστό κόσμο. Το επιστέγασμα της Ιεραποστολής τους ήταν μάλιστα ο μαρτυρικός τους θάνατος, η θυσία της ίδιας τους της ζωής.

 Η παγκοσμιότητα της Ορθοδόξου Ιεραποστολής

Αναφερόμενος στην παγκοσμιότητα του Ιεραποστολικού έργου της Εκκλησίας ο γνωστός Καθηγητής Χρήστος Κρικώνης εκφράζοντας τη κοινή συνείδηση της Εκκλησίας μας τονίζει ότι « η Ιεραποστολή ως εντολή του Χριστού προς τους μαθητάς του υπήρξε ανέκαθεν παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, πηγάζει από τη φύση της ως σώματος του Χριστού, εκδηλώνει την αγάπη του Θεού προς όλον τον κόσμον και κηρύττει Χριστόν αναστάντα εκ νεκρών. Με τον ευαγγελισμόν προσκαλεί τους ανθρώπους να προσέλθουν στον Χριστόν και να τον αποδεχθούν στη ζωή τους. Έτσι αφετηρία τους κηρύγματος της είναι ο εσταυρωμένος και αναστημένος Χριστός και αυτό αποτελεί τον πυρήνα της αποστολής της στον κόσμον»[2].

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ορθόδοξη Ιεραποστολή διακρίνεται στην εσωτερική και στην εξωτερική. Η πρώτη αναφέρεται στην προσπάθεια της τοπικής Εκκλησίας να στηρίξει και να ενισχύσει τα υφιστάμενα μέλη της κι η Εξωτερική Ιεραποστολή να μεταφέρει το ευαγγελικό της μήνυμα προς όσους ακόμη εκ των ανθρώπων δεν το έχουν ακούσει. Αυτό έγινε στη ζωή της αρχαίας Εκκλησίας, στην χιλιόχρονη Ιστορία του Βυζαντίου, τον 19ον αιώνα στην Ιστορία της Εκκλησίας της Ρωσίας και κατά τον 20ον και 21ον πρώτον αιώνα από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής και στη συνέχεια κι από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με την στήριξη των αδελφών Ορθοδόξων Εκκλησιών της Ελλάδος, της Κύπρου, της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αμερικής και της Φιλλανδίας.

Ο κορυφαίος σύγχρονος Ιεραπόστολος του αιώνα μας μακαριστός Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος Ζ’, τόνιζε ότι «σήμερα, το Παλαίφατο αποστολικό Πατριαρχείο Αλεξανδρείας δικαιώνει με ουσιαστικό τρόπο και το τίτλο ‘και πάσης Αφρικής’. Η συρρίκνωση του Ελληνόφωνου ποιμνίου δεν σημαίνει και παρακμή μιας Εκκλησίας, η οποία πάντοτε πορεύθηκε μέσα στην ατμόσφαιρα του ‘έλληνες εισί οι της ημετέρας μετέχοντες παιδείας’. Το Ιεραποστολικό έργο προς τους γηγενείς αφρικανούς πληθυσμούς προσδίδει νέα δυναμική ειδικότερα στον Αλεξανδρινό θρόνο, αλλά γενικώτερα στην Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό»[3].

 

 Η ανάπτυξη της Ορθοδοξίας στην Αφρική.

Όταν αναφερόμαστε στην Ορθοδοξία στην Αφρική, έχουμε μπροστά μας δύο ιστορικές πραγματικότητες.

Η πρώτη ιστορική πραγματικότητα είναι  όταν αναφερόμαστε στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού μέχρι τα νεώτερα χρόνια, όπου μία από τις πρώτες Αποστολικές Εκκλησίες που οργανώθησαν  κατά τον πρώτον αιώνα ήταν η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας που η δράση της κάλυπτε περισσότερο την Βόρειο Αφρική και προς τα νότια το σημερινό Σουδάν, την Σομαλία και την Αιθιοπία.

Η δεύτερη ιστορική πραγματικότητα είναι η εξάπλωση της Ορθοδοξίας στην υπόλοιπη Αφρικανική Ήπειρον πολύ μεταγενέστερα, κατά τα νεώτερα χρόνια, όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν. Στην αρχή το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής έστελλε κληρικούς σε μακρινές χώρες της Αφρικής που δεν είχε ακόμη οργανώσει Μητροπόλεις και Επισκοπές, όπου έφθαναν Έλληνες μετανάστες για μια καλύτερη ζωή. Μαζί μ’ αυτούς έφθαναν κι Ορθόδοξοι μετανάστες κι από άλλες Ορθόδοξες χώρες, όπως από Ρωσία, Λευκωροσία, Ουκρανία, Γεωργία, Σερβία, Βουλγαρία, Πολωνία και Ρουμανία.

Ενώ στη περιοχή της Βορείου Αφρικής η Ορθοδοξία από τον έβδομον αιώνα και μετά έμεινε εγκλωβισμένη ανάμεσα στο Ελληνικό και Αραβικό στοιχείο λόγω της βίαιης παρουσίας του Ισλάμ, στις χώρες που αναπτύχθηκε η Ορθοδοξία κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και περισσότερο κατά τον 20ον αιώνα, άρχισε να γίνεται γνωστή και ενδιαφέρουσα και για τους ιθαγενείς του τοπικού πληθυσμού.

Όπως τόνιζε ο μεγάλος οραματιστής της Ορθόδοξης Ιεραποστολής μακαριστός Πατριάρχης  Πέτρος Ζ’, «το μήνυμα του Ευαγγελίου, που πραγματικά για δυό ολόκληρες χιλιετίες σαγηνεύει το ποίμνιο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Έλληνες και Άραβες, αυτό το ίδιο ευαγγελικό μήνυμα πορεύεται σήμερα και προς κάθε γωνιά της Αφρικής. Εδώ και εξήντα χρόνια ένας νέος πνευματικός άνεμος πνέει στους λαούς της Αφρικής. Το Ευαγγέλιο του Κυρίου οικοδομεί ψυχές και τροφοδοτεί με δύναμη τους Αφρικανούς αδελφούς μας, εκπληρώνοντας έτσι την θεία εντολή του Κυρίου, ώστε το Ευαγγέλιο να «κηρυχθεί πάση τη κτίσει». Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας με την Ιεραποστολική του προσπάθεια πορεύεται προς τα Έθνη με συναίσθηση ευθυνών «έως εσχάτου της γης» και δικαίως σήμερα ονομάζεται Παναφρικανικό. Η ακούραστη και υπεράνθρωπη προσπάθεια των Ιερωτάτων του Θρόνου Ιεραρχών και των συνεργατών τους θυμίζει εποχές πρωτοχριστιανικές και τα οδοιπορικά τους ταξίδια Αποστολικές πορείες. Η Εκκλησία αισθάνεται αυτή την υποχρέωση προς τους λαούς της Αφρικής, εξ αιτίας της πολυευπλαχνίας που έχει ο ίδιος ο Θεός προς το ανθρώπινο γένος. Η σκέψη μας λοιπόν και η προσευχή μας καθημερινά είναι πώς να οδηγήσουμε περισσότερους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, προς τον εν Χριστώ φωτισμόν… Πρέπει να παραδεχθούμε ότι ομιλώντας περί Ιεραποστολής στις αχανείς εκτάσεις της Αφρικής εννοούμε ότι τούτο επιτελείται με πολλές θυσίες. Είναι ένα έργο μαρτυρικό, μια μαρτυρία Χριστού, μία αφιέρωση πλήρης χωρίς μέση οδό, προσφέρει δηλαδή κανείς τα πάντα, γίνεται ολοκαύτωμα για να υπηρετήσει τον αδελφόν του, τον στερημένον συνάνθρωπόν του. Κι όλα αυτά διά την δόξαν του Κυρίου και μόνον. Ολοκληρώνεται έτσι το Αποστολικό έργον και αποκαλύπτεται ο Θεός της αγάπης προς όλους τους λαούς» [4].

Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής σήμερα αποτελείται, εκτός από την Αρχιεπισκοπή Αλεξανδρείας, όπου είναι η έδρα του Πατριαρχείου μας, από 22 Μητροπόλεις και πέντε επισκοπές. Σε 11  Μητροπόλεις του Πατριαρχείου Καμπάλας, Κένυας, Ζιμπάπουε και Αγκόλας, Ιωαννουπούλεως και Πρετορίας, Καλής Ελπίδος, Ειρηνουπόλεως, Καμερούν, Κεντρώας Αφρικής, Νιγηρίας, Μουάντζας, Άκκρας, Ζάμβιας και Μαλάουϊ  και σε έξι Επισκοπές Μαδαγασκάρης, Κατάγκας, Μπουρούντι και Ρουάντας, Μοζαμβίκης, Σιέρρα Λεόνε και Μπραζαβίλ  ασκείται σήμερα Ιεραποστολή, όπου μεταξύ αυτών υπηρετούν δύο ιθαγενείς επίσκοποι και 285 ιθαγενείς ιερείς και διάκονοι. Σε περισσότερες από 20 χώρες της Αφρικής υπάρχει σήμερα η παρουσία Ορθόδοξης Ιεραποστολικής δράσης και σε άλλες τόσες υπάρχει θετική προοπτική για το μέλλον.

4 Πάνταινος 32, σελ. 120, 2000.

 

 

 

Λειτουργία Εκκλησιαστικών Σεμιναρίων στην Αφρική για ιθαγενείς

 Περισσότεροι από 300 ιθαγενείς κληρικοί από διάφορες χώρες της Αφρικής είναι απόφοιτοι της Σχολής Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ’ στη Ναϊρόμπι. Βασικός χρηματοδότης της λειτουργίας του Σεμιναρίου αυτού η Εκκλησία της Κύπρου. Στην Ιερά Μητρόπολη Κεντρώας Αφρικής άρχισε τελευταία η λειτουργία Θεολογικής Ακαδημίας για την θεολογική επιμόρφωση κληρικών και λαϊκών κατηχητών από τον τοπικό πληθυσμό.

Παρόμοια διετής Σχολή λειτουργεί και στην έδρα του Πατριαρχείου στην Αλεξάνδρεια. Λειτουργούν επίσης έκτακτα Εκκλησιαστικά σεμινάρια για επιμορφωτικούς σκοπούς σε θέματα κατηχήσεως και ποιμαντικής δράσεως σε αρκετές Μητροπόλεις και Επισκοπές.

Πρώτος Επίσκοπος της Αλεξανδρινής Εκκλησίας είναι ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Μάρκος, ο οποίος μαρτύρησε μάλιστα με τη ζωή του το 62 μ. Χ. Το άγιο έργο των Αποστόλου Μάρκου συνέχισαν επάξια οι διάδοχοι του  και οι κατά τόπον συνεργάτες τους κληρικοί.

Από τον πρώτο αιώνα μέχρι σήμερα πολλές οι μορφές της Αλεξανδρινής Εκκλησίας που δραστηριοποιήθησαν στον χώρο της Ιεραποστολής. Ανάμεσα τους ο Μέγας Αθανάσιος, ο άγιος Κύριλλος, ο άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, η Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς, ο άγιος Μελέτιος ο Πηγάς και στη σύγχρονη εποχή οι μακαριστοί Πατριάρχες Μελέτιος Μεταξάκης, Χριστόφορος, Νικόλαος, Παρθένιος και Πέτρος και φυσικά ο θαυματουργός άγιος Επίσκοπος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας Νεκτάριος Πενταπόλεως, ιδιαίτερα με το μεγάλης σημασίας αξιόλογο συγγραφικό θεολογικό του έργο. Μεγάλες μορφές της σύγχρονης Ιεραποστολής στο χώρο της Αφρικανικής Ηπείρου, όπου έχουμε την εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής είναι οι μακαριστοί Ιεραπόστολοι Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος, Χαρίτων Πνευματικάκης, Κοσμάς Ασλανίδης και  η μαμά Σταυρίτσα Ζαχαρίου και τόσοι άλλοι που ο Θεός γνωρίζει.

 

Μαρτυρία και δράση της Ορθόδοξης Ιεραποστολής

 

Σήμερα το Ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας μας συνεχίζεται επάξια στο χώρο της Αφρικής από άξιους εργάτες του Ευαγγελίου με επικεφαλής τον Μακαριώτατον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρον Β’ , τους συνεργάτες του Μητροπολίτες και Επισκόπους του Αλεξανδρινού Θρόνου και τους υπόλοιπους κληρικούς και λαϊκούς. Περισσότεροι από χίλιοι πνευματικοί στρατιώτες του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί κατηχητές, δίνουν καθημερινά τη μάχη του Χριστού στη πρώτη γραμμή της Ιεραποστολής στην Αφρικανική Ήπειρον για να φτάσει το μήνυμα του Ευαγγελίου παντού. Πολλές όμως περισσότερες χιλιάδες χριστιανοί στην Ελλάδα και στην Κύπρο και αλλού αγωνιούν, προσεύχονται και συμπαρίστανται στο άγιο έργο της Ιεραποστολής, ως να είναι κι αυτοί με τους πρώτους στη πρώτη γραμμή της Ιεραποστολής.

Έτσι όλοι οι Ιεραπόστολοι για να πετύχουν στο Ιεραποστολικό τους έργο, εκτός από την καθοδήγηση του αγίου Πνεύματος, πίσω τους έχουν μια σωρείαν γνωστών κι άγνωστων Ιεραποστόλων από την Ελλάδα και την Κύπρο και από άλλα μέρη του πλανήτη μας που τους στηρίζουν με τις προσευχές τους και την υλική τους στήριξη στο βαθμό που μπορούν, είτε μέσα από τις Αδελφές Ορθόδοξες Εκκλησίες, είτε μέσα Ιεραποστολικούς Συνδέσμους, είτε απευθείας με ευσεβείς πιστούς που έχουν την κλήση του Θεού να συμμετάσχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο θεάρεστο έργο της Ιεραποστολής.

Είναι τόσο μεγάλες και ανυπέρβλητες οι δυσκολίες στην Ιεραποστολή που οι άνθρωποι μόνοι τους αδυνατούν να τις αντιμετωπίσουν και να τις ξεπεράσουν. Η Ιεραποστολή φυτρώνει και καρποφορεί γιατί την επιτελεί η Αγία Τριάδα, δηλαδή ο Θεός, ο οποίος όχι μόνο την προστατεύει, αλλά εκλέγει και οδηγεί για το Ιεραποστολικό έργο και τα κατάλληλα πρόσωπα, όπως εσυνέβει στην Παλαιά Διαθήκη με τον Προφήτη Ιωνά και στην Καινή Διαθήκη με τον Απόστολον Παύλο. Έτσι η Ιεραποστολική δράση κατανοείται ως συστατικό στοιχείο της αληθινής ζωής της κάθε τοπικής Εκκλησίας, με την έννοια ότι η κάθε τοπική Εκκλησία αγωνιά και στηρίζει ουσιαστικά το Ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας εκείνης που η μεγαλύτερη της δραστηριότητα αναφέρεται στο ιερό έργο της Ιεραποστολής, όπως συμβαίνει σήμερα με το τεράστιο και πολυσήμαντο Ιεραποστολικό έργο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Αφρικανική Ήπειρον.

Αυτοί οι οποίοι έχουν την ευθύνη της οργανώσεως και της διακονίας της Ιεραποστολής είναι συνήθως οι κληρικοί του Πατριαρχείου μας και μάλιστα ο Μακαριώτατος Πατριάρχης μας κ. Θεόδωρος, τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου κι οι υπόλοιποι Αρχιερείς και κληρικοί που διακονούν σε διάφορες περιοχές της Αφρικής, τόσο κληρικοί από την Ελλάδα και την Κύπρο και από άλλες χώρες, όσο και από ιθαγενείς κληρικούς από την Αφρική. Οι κληρικοί αυτοί για να πετύχουν στο ιεραποστολικό τους έργο χρειάζονται εκτός από τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, ειδική προετοιμασία, θεολογική κατάρτιση, πνευματική άσκηση, να έχουν αγιότητα βίου, αυταπάρνηση και βαθειά πίστη στο Θεό. Μεγάλη όμως σημασίας είναι κι η συμμετοχή των λαϊκών πιστών είτε ως λαϊκών κατηχητών, που προετοιμάζονται κατάλληλα με την εκμάθηση τοπικών διαλέκτων και θεολογικής κατάρτισης, είτε με τη συμμετοχή τους ως ιατρών, νοσοκομειακού προσωπικού ή στο οικοδομικό έργο ή στο φιλανθρωπικό έργο ή στο διοικητικό στην πρώτη γραμμή της Ιεραποστολής.

Η μεγάλη πλειοψηφία των πιστών συμμετάσχουν πάλι στο έργο της Ιεραποστολής με τις προσευχές τους, την ηθική και την υλική τους στήριξη. Συντρέχουν στο έργο της Ιεραποστολής με τις μεταφράσεις λειτουργικών και κατηχητικών κειμένων, συντρέχουν οικονομικώς για την αγορά γης και το κτίσιμο ναών, σχολείων, κλινικών, νοσοκομείων, οικίας των ιθαγενών κληρικών και των λαϊκών κατηχητών, συμβάλουν στα έξοδα βαπτίσεως, εξοπλισμού ναών και σχολείων και κλινικών, στην αγορά μεταφορικών μέσων, κάλυψη εξόδων στο εκδοτικό έργο και συμμετοχή στο βαθμό που είναι δυνατόν στο φιλανθρωπικό έργο που επιτελείται στο χώρο της Ιεραποστολής με την αγορά τροφίμων, ρουχισμού, υποδημάτων και την στήριξη της μορφώσεως άπορων κι ορφανών παιδιών, και φυσικά την στήριξη λειτουργίας Εκκλησιαστικού Σεμιναρίου και Βιβλιοθηκών για την προετοιμασία ιθαγενών κληρικών και λαϊκών κατηχητών.

Σκοπός της Ιεραποστολής είναι η εν Χριστώ σωτηρία όλων των ανθρώπων. Ταυτόχρονα όμως η Ιεραποστολή δεν μπορεί να αδιαφορεί και την συμβολή της στο βαθμό που μπορεί στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων των συνανθρώπων μας. Έτσι χωρίς να σταματάει η Ορθόδοξος Ιεραποστολή να δίνει προτεραιότητα στην υπόθεση της εν Χριστώ σωτηρίας ανάλογα με τα μέσα που διαθέτει και την στήριξη που βρίσκει από τους πιστούς προσπαθεί να συμβάλει στο πρόβλημα της φτώχειας, στο πρόβλημα της πείνας, να στηρίξει ορφανά και χήρες, να βοηθήσει άπορους ασθενείς, να δώσει νερό σε εμπερίστατους ανθρώπους, να συμβάλει στην υπόθεση της μορφώσεως απροστάτευτων παιδιών, να στηρίξει και να βοηθήσει γέροντες ηλικιωμένους που είναι εγκαταλελειμμένοι στο έλεος του Θεού, να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους για τη προστασία του Περιβάλλοντος και να εργασθεί με υπομονή και αγάπη για την ειρήνη του κόσμου, για το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την συνύπαρξη των ανθρώπων μέσα σε πνεύμα αμοιβαίου αλληλοσεβασμού κι αλληλοστηρίξεως και αλληλεγγύης.

Ορθόδοξη Ιεραποστολή σε άλλες περιοχές του κόσμου.

Ορθόδοξη Ιεραποστολή ασκείται σήμερα και στις Ιερές Μητροπόλεις του Παναμά, του Χονγκ Κόνγκ και Άπω Ανατολής και Νέας Ζηλανδίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η Μητρόπολη Παναμά περιλαμβάνει όλες τις χώρες της Κεντρώας Αμερικής, τον Παναμά, Κόστα Ρίκα, Γουατεμάλα, Νικαράγουα, Ονδούρα, Ελ Σαλβαδόρ και Μπελίζ, ως και τις χώρες της Βενεζουέλας, του Μεξικού, της Κολομβίας και όλα τα νησιά της Καραβαϊκής, Μπαχάμας, Κούβας,  Αϊτή, Πουέρτο Ρίκο, Αγίου Δομινίκου και Τζαμάϊκας.

Στην Κολομβία υπάρχουν έξι Ιεραποστολικές ενορίες και υπηρετούν πέντε ιθαγενείς κληρικοί. Στο Μεξικό υπάρχουν τρείς Ιεραποστολικές ενορίες και υπηρετούν δύο ιθαγενείς κληρικοί. Στο Μπελίζ μια Ιεραποστολική ενορία και ένας ιθαγενής κληρικός. Στην Κούβα δύο Ιεραποστολικές ενορίες και δύο ιθαγενείς κληρικοί. Στην Αϊτή μία Ιεραποστολική ενορία κι ένας ιθαγενής κληρικός. Στη Μαρτίνικα μία Ιεραποστολική ενορία κι ένας ιθαγενής κληρικός. Επίσης στις χώρες Άγιος Δομίνικος, Κόστα Ρίκα και Νικαράγουα γίνονται προσπάθειες να οργανωθούν Ιεραποστολικοί πυρήνες[5].

Η Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής περιλαμβάνει την Κίνα, την Ινδία, τις Φιλιππίνες, την Συγκαπούρη, την Ινδονησία, την Ταϊβάν και όλη την Νοτιοανατολική Ασία.

Στην Ινδία λειτουργούν 19 ενορίες με οκτώ ιθαγενείς κληρικούς και 13 ιθαγενείς κατηχητές. Στην Ινδονησία υπάρχουν 14 ιεραποστολικές ενορίες και 7 ιθαγενείς κληρικοί. Στις Φιλιππίνες έξι Ιεραποστολικές ενορίες και τρεις ιθαγενείς κληρικοί. Ιεραποστολική δραστηριότητα υπάρχει και στο Χονγκ Κονγκ, στην Ταϊβάν και στη Ταϋλάνδη[6].

Στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας ασκείται Ιεραποστολή στην Εξαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κορέα. Υπάρχουν εννέα Ιεραποστολικές ενορίες και επτά ιθαγενείς κληρικοί[7].

Το Ιεραποστολικό έργο περιλαμβάνει επισκέψεις σε χωριά, κατηχήσεις και τελέσεις Ιερών Ακολουθιών σε όλες τις προαναφερόμενες ενορίες. Επίσης εκδίδονται μεταφράσεις των λειτουργικών και άλλων πνευματικών βιβλίων στις τοπικές γλώσσες. Μηνιαίως λειτουργούν σεμινάρια με σκοπό την άριστη κατάρτιση των κληρικών και κατηχητών και κάθε Σεπτέμβριο πραγματοποιείται γενικό σεμινάριο για όλους τους ενδιαφερόμενους. Λειτουργούν επίσης ορφανοτροφεία, Σχολεία, μικρά Νοσοκομεία και διανέμονται δωρεά φαγητά και φάρμακα[8].

Ορθόδοξη Ιεραποστολή επιτελούν κι οι ούτω καλούμενες Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες της Ιαπωνίας και της Κορέας που αναγνωρίζονται από το Πατριαρχείο της Μόσχας στην Ιαπωνία και στην Κορέα.

 

6 Βλέπε στον ίδιο τόμο σελ. 1131 – 1134.

7 Βλέπε στον ίδιο τόμο σελ. 1099 – 1100.

8 Βλέπε στον ίδιο τόμο 1132.

 

 
 ΤΡΟΠΟΙ ΣΤΗΡΙΞΕΩΣ ΤΗΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

Το Ορθόδοξο Ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας μας χρειάζεται τη βοήθεια μας, χρειάζεται τις προσευχές μας, χρειάζεται την ηθική μας στήριξη, αλλά και την υλική.

Με τα έξοδα που έχουμε για την αγορά μιας εφημερίδας, ή ενός καφέ ή ενός ανυψυκτικού μπορούμε να κάνουμε θαύματα στην Ιεραποστολή και να γίνουμε Ιεραπόστολοι.

 

Ανάγκες της Ιεραποστολής

Έξοδα προετοιμασίας Ιθαγενών Κατηχητών για τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Πίστης σε εκατοντάδες ιθαγενείς, μικρούς μεγάλους που θέλουν να γίνουν Ορθόδοξοι σε διάφορες μακρυνές περιοχές

  • Έξοδα προετοιμασίας Κατηχητικής ύλης σε τοπικές διαλέκτους και εκδόσεις σχετικών λειτουργικών και θεολογικών φυλλαδίων και βιβλίων
  • Έξοδα μεταφοράς Κατηχητών σε περιοχές που μας ζητούν να γίνουν Ορθόδοξοι
  • Έξοδα προετοιμασίας Ιθαγενών κληρικών από τον τοπικό πληθυσμό (Η Αποστολική Διακονία και το Ορθόδοξο Κέντρο Αμερικής τα τελευταία χρόνια συμβάλλουν οικονομικά στην οικονομική στήριξη των ιθαγενών κληρικών)
  • Έξοδα Βαπτίσεως (μπορεί κάποιος να γίνεται ανάδοχος με μια ελεύθερη  εισφορά κι αν είναι δυνατόν να τον καθοδηγεί πνευματικά στα θέματα της Ορθοδόξου πίστεως μέσω αλληλογραφίας στην αγγλική γλώσσα)
  • Έξοδα αγοράς γης και κτισίματος μικρού Παρεκκλησίου και Σχολείου στους χώρους που αναπτύσσεται η Ορθόδοξη Ιεραποστολή
  • Παραχώρηση υποτροφιών σε ορφανά και άπορα παιδιά για να φοιτούν σε σχολείο
  • Αγορά τροφίμων, φαρμάκων, ρουχισμού και υποδημάτων σε ορφανά και άπορα παιδιά
  • Στήριξη της προσπάθειας μας για την λειτουργία Ορφανοτροφείου και Εκκλησιαστικού Σεμιναρίου για την προετοιμασία μόνιμων στελεχών της Ιεραποστολής.
  •  

 Συμπεράσματα και Προτάσεις για καλύτερο συντονισμό της Ιεραποστολικής διακονίας.

Για να μπορέσει το Πατριαρχείο μας να προχωρήσει δυναμικά κι αποτελεσματικά στο έργο της Ιεραποστολικής και  φιλανθρωπικής δράσεως του στην Αφρικανική Ήπειρον χρειάζονται, μεταξύ άλλων να γίνουν τα ακόλουθα:

1.      Όλοι μας, κλήρος και λαός, να ακολουθήσουμε με συνέπεια το αποστολικό παράδειγμα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας όπως αυτό μαρτυρείται στις Πρέξεις των Αποστόλων και στις Ποιμαντικές επιστολές του Αποστόλου Παύλου όπου όλοι οι Χριστιανοί ως ένας άνθρωπος βοηθούσαν αδιάκριτα τους εμπερίστατους αδελφούς τους, τόσο αυτούς που ήσαν ανάμεσά τους όσο κι αυτούς που ευρίσκοντο πολύ μακριά τους.

2.      Διά να υλοποιηθεί με επιτυχία η κοινή αυτή προσπάθεια είναι καιρός να συνειδητοποιηθεί ότι η υπόθεση της Ορθοδόξου Ιεραποστολής είναι υπόθεση όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών με την έννοια ότι το Ορθόδοξο Ιεραποστολικό έργο του Πατριαρχείου μας πρέπει να στηριχθεί ηθικά και υλικά από όλες τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

3.      Χρειάζεται εκ μέρους των Ορθοδόξων Εκκλησιών ο κοινός συντονισμός του Ιεραποστολικού έργου με την διοργάνωσιν Διορθοδόξου Ιεραποστολικού Συνεδρίου και μόνιμης Διορθόδοξης Επιτροπής προς τον σκοπόν αυτόν που θα συμβάλει τα μέγιστα διά την σύσφιξιν της πληγωμένης ορατής ενότητας των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.

4.      Μέσα εις τα ίδια πλαίσια είναι επιτακτικό να οργανωθούν Ιεραποστολικά Συνέδρια των Ιερών Μητροπόλεων και των Επισκοπών του Πατριαρχείου εις την Αφρικανική Ήπειρον διά την καταγραφή των προβλημάτων και των προτεραιοτήτων φιλανθρωπικής δράσεως.

5.      Παρόμοια Ιεραποστολικά Συνέδρια επιβάλλεται να γίνουν με τη συμμετοχή του Πατριαρχείου μας και των φορέων εκείνων που ήδη στηρίζουν το Ιεραποστολικό έργο του Πατριαρχείου μας εις την Αφρικανική Ήπειρον διά καλύτερο συντονισμό.

6.      Επιβάλλεται η έκδοση Ιεραποστολικού ενημερωτικού περιοδικού όπου θα καταγράφονται και θα συντονίζονται οι προτεραιότητες φιλανθρωπικής δράσεως στον χώρον της Ιεραποστολής.

7.      Μόνιμη συνεργασία του Πατριαρχείου μας με τα Γραφεία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και τις Εκκλησίες της Κύπρου και της  Ελλάδος, ως επίσης και μετά των υπολοίπων Ορθοδόξων Εκκλησιών, εις την Ευρωπαϊκή Κοινότητα διά την διοχέτευσιν οικονομικών κονδυλίων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας διά την Αφρική μέσω του Πατριαρχείου μας διά το κτίσιμο σχολείων, κλινικών και ορφανοτροφείων. Μέχρι τώρα τα ποσά αυτά διοχετεύονται μέσω Ρωμαιοκαθολικών, Προτεσταντών και Αγγλικανών.

8.      Η με κάθε τρόπο ενθάρρυνση των Μη Κυβερνητικών Οργανισμών από τον χώρον της Ελλάδος, της Κύπρου κι άλλων Ορθοδόξων Χωρών που στηρίζουν κι ασχολούνται με φιλανθρωπικά προγράμματα στην Αφρική να συνεργάζονται και να προσφέρουν τη βοήθεια τους και τη δράση τους μέσω του Πατριαρχείου μας διά να ενισχύεται η παρουσία της Ορθοδοξίας παντού. Να λαμβάνουν δηλαδή υπόψιν τις προτεραιότητες και τις εισηγήσεις του Πατριαρχείου μας συνεργαζόμενοι με συνέπεια κι υπευθυνότητα προς την κατεύθυνση αυτή. Η συνεργασία αυτή θα αποτελέσει κι εγγύηση για την αξιοποίηση και διαχείριση των σχετικών οικονομικών κονδυλίων βοηθείας για τον συγκεκριμένο σκοπό που εγκρίνονται και προβλέπονται από τους χορηγούς.

9.      Η εκάστοτε οικονομική βοήθεια των Κυβερνήσεων Ελλάδος και Κύπρου προς Αφρικανικές Χώρες διά φιλανθρωπικά έργα να διοχετεύονται μέσω του Πατριαρχείου μας κι όχι μέσω των Κυβερνήσεων. Δυστυχώς, στη δεύτερη περίπτωση τις περισσότερες φορές η βοήθεια αυτή δεν χρησιμοποιείται ποτέ διά τον σκοπό που δίνεται, αλλά διά την πολιτική επιβίωση αυτών που την λαμβάνουν.

10.  Τρόποι στηρίξεως της όλης προσπάθειας του Πατριαρχείου μας διά να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εκείνες ώστε να έχει την δυνατότητα  διά οικονομική αυτάρκεια διά να μπορέσει μακροπρόθεσμα να ανταποκριθεί μ’ επιτυχία εις την φιλανθρωπική του δράση εις τας αχανείς εκτάσεις της Αφρικανικής Ηπείρου με την συμμετοχή Αδελφών Ορθοδόξων Εκκλησιών, Ιεραποστολικών Φορέων, Ιδιωτικών και Κρατικών Φορέων και ατόμων που έχουν ευαισθησία προς την κατεύθυνση αυτήν.

11.  Προσωρινή καθιέρωση μετά από συντονισμένη διαφωτιστική ενημέρωση ετήσιου εράνου των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών δι’ άμεση στήριξη του φιλανθρωπικού έργου του Πατριαρχείου μας εις τον χώρον της Ιεραποστολής.

12.  Η στενώτερη συνεργασία του Πατριαρχείου μας με τους κατά τόπους Ιεραποστολικούς Συνδέσμους Εξωτερικής Ιεραποστολής κι η συνεργασία των Ιεραποστολικών Συνδέσμων με την τοπική Εκκλησιαστική Αρχή.

13.  Η δημιουργία Τμημάτων Εξωτερικής Ιεραποστολής σε όλες τις Μητροπόλεις και σε όλες τις ενορίες και κοινότητες κι η συνεργασία τους με το Τμήμα Ιεραποστολής του Πατριαρχείου μας.

14.  Συγγραφή εγχειριδίου – βιβλίου της Ιστορίας της Ορθοδόξου Ιεραποστολής κι εισαγωγή του ως μαθήματος διδασκαλίας εις τα Σχολεία και τα Ανώτερα Εκπαιδευτήρια των Ορθοδόξων Χωρών.


 

[1] Ματθαίου 28, 19 – 20.

[2] Αλεξανδρινός Φάρος Νοτίου Αφρικής, τεύχος 18, σελ. 3, Νότιος Αφρική, 2002.

[3] Παπαδοπούλου Χρυσοστόμου, Τόμος Αλεξάνδρεια – Αθήνα,  σελ. 22, Αθήνα, 2001.

 

[5] Βλέπε Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος 2003, σελ.1123 – 1130, Αθήνα, 2002.

 

 

 

 Η  ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε και Αγκόλας Σεραφείμ Κυκκώτη

 

Σε κάθε Διορθόδοξη Συνάντηση ευχαριστούμε τον Ύψιστον Θεόν, διότι είναι ένα θετικό βήμα διά την ενίσχυση της ορατής ενότητας και της σύγχρονης μαρτυρίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο.

Ατυχώς ορισμένοι βλέπουν στοιχεία απαισιοδοξίας στις εργασίες της Διορθόδοξης Επιτροπής της Γενεύης. Αντίθετα έχουμε σοβαρούς λόγους να δούμε τα αισιόδοξα μηνύματα που μας δίνουν οι κορυφαίοι Ορθόδοξοι Αρχιερείς και Θεολόγοι που εκπροσωπούν τις Ιερές Συνόδους και τους Προκαθημένους των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών κατά τας εργασίας της Διορθόδοξης Προπαρασκευαστικής Επιτροπής της Μεγάλης και Ιεράς Συνόδου.

Πρώτον, για να δούμε την τεράστια σημασία διά το έργον που παρήγαγαν διά την ορατή ενότητα  και Μαρτυρία της Ορθοδοξίας στο σύγχρονον κόσμον τα Μέλη της Διορθόδοξης Επιτροπής,  πρέπει να υπογραμμίσουμε την ομόφωνη κοινή απόφαση της προήγουμενης συνεδρίας τους το προηγούμενο έτος, όταν κατέληξαν  ομόφωνα σε μια κανονική φόρμουλα του ακανθώδους θέματος της Ορθόδοξης Διασποράς, με την καθιέρωση των συναντήσεων των ορθοδόξων Αρχιερέων όλων των Ορθοδόξων Δικαιοδοσιών στην Αμερική, στην Αυστραλία, στην Ευρώπη, στις χώρες δηλαδή  που υφίσταται το πρόβλημα της Διασποράς. Είναι ένα θαύμα για την ενότητα και τη Μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε τοπικό επίπεδο, διότι πλέον για πρώτη φορά η Οικουμενική Ορθοδοξία μπορεί να ενώνει τις πνευματικές της δυνάμεις και να συντονίζει την ποιμαντική της δράση στην τοπική κοινωνία διά να μεταμορφώσει τον κόσμο σε Εκκλησία.

Δικαιώνεται πλήρως τόσο η πρωτοβουλία του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου όσο κι η θετική ανταπόκριση των Προκαθημένων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών να δοθεί αυτή η προταιρεότητα κατά τη τελευταία σημαντική συνάντηση Κορυφής των Προκαθημένων στο Φανάρι το 2008, που με επιτυχία υλοποιήθηκε κατά τας εργασίας της προηγούμενης συναντήσεως της Διορθόδοξης Επιτροπής υπό την όντως επιτυχημένη Προεδρία του Αγίου Περγάμου κ. Ιωάννου και την ευθύνη της Γραμματείας από τον Σεβ. Μητροπολίτη Ελβετίας κ. Ιερεμία.

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο θρίαμβος αυτής της Ορθοδοξίας οφείλεται εν πολλοίς και στη θετική συμβολή του Πατριαρχείου της Ρωσίας διά του αειμνήστου Πατριάρχου της Ρωσίας μακαριστού Αλεξίου και του συνοδεύοντας τον Μητροπολίτη  Σμολόσκυ Κυρίλλου, σημερινού Προκαθημένου της Ρωσικής Εκκλησίας, κατά τας εργασίας της Συνδιάσκεψης Κορυφής των Μακαριωτάτων  Προκαθημένων ή εκπροσώπων τους,  το 2008 στο Φανάρι.

Δεύτερον, τα Μέλη της Διορθόδοξης Επιτροπής, κατά τας εργασίας τους στη Γενεύη τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, με φόβον Θεού, εκφράζοντας τη συνείδηση των Εκκλησιών τους, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τις Ιερές Συνόδους των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, προετοίμασαν με συγκεκριμένες προτάσεις το έργον της Διορθόδοξης Προσυνοδικής Επιτροπής που θα συνέλθει πριν την πανορθόδοξον ποθούμενη Μεγάλη Πανορθόδοξον Σύνοδον για να συγκεκριμενοποιήσει την όλη θεολογική και κανονική πρόταση του θέματος του Αυτοκεφάλου, της Αυτονομίας και των Διπτύχων, που καλείται εν Αγίω Πνεύματι και των Μελών της Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου να ρυθμίσει δεόντως και κανονικώς.

Ποιός ο λόγος της αναγκαιότητας και της μοναδικότητας της συγκλήσεως της διορθόδοξης Προσυνοδικής και της Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου εάν μπορούσε ή αν είχε τη κανονική δικαιοδοσία η Διορθόδοξη προπαρασκευαστική  να αναπληρώσει τις πρώτες δύο;

Απαισίοδοξες αναφορές για το έργο της Διορθόδοξης Προπαρασκευαστικής Επιτροπής της Γενεύης είναι και βεβιασμένες και αστήρικτες και ατυχείς   και άδικες.

Άλλωστε όπως και στην ιατρική επιστήμη το ίδιο όταν προσεγγίζουμε και κανονικά θέματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, το πρώτο στάδιο της καλύτερης θεραπείας ενός συμπώματος είναι η διάγνωση. Η Διορθόδοξη  Προπαρασκευαστική Επιτροπή  της Μέλλουσας να συνέλθει Μεγάλης Συνόδου διέγνωσε με σαφήνεια και ακρίβεια με φόβον Θεού και πολύ αγάπη το πρόβλημα που υφίσταται στη ζωή των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών εις το θέμα του Αυτοκεφάλου, της Αυτονομίας και των Διπτύχων, υπογραμμίζοντας το κριτήριον της Οικουμενικότητας στην προσέγγιση που πρέπει να έχουν τα Μέλη της Προσυνοδικής Διορθόδοξης Επιτροπής για την κανονική πρόταση τους προς τα Μέλη της Μέλλουσας να συνέλθει Πανορθόξου Συνόδου.

 Όταν λέμε το κριτήριο της Οικουμενικότητας εννοούμε ακριβώς ότι στον Ιστορικό της βίο η Ορθόδοξη Εκκλησία καθιέρωσε κανονικά τη ρύθμιση του Αυτοκεφάλου, της Αυτονομίας και των Διπτύχων μέσω των αποφάσεων των Οικουμενικών της Συνόδων. Εκεί που δεν εσυνέβει αυτό έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις και θέσεις των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών. Γι’ αυτό η σύγκληση της Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου είναι μεγίστης σημασίας διά την προστασία της ορατής Ενότητας και Μαρτυρίας της Ορθοδοξίας, όπου μεταξύ άλλων καλείται ως και το μόνον αρμόδιον σώμα των απανταχού Ορθοδόξων να δώσει τελεσίδικη λύση στο κανονικό πρόβλημα του Αυτοκεφάλου, της Αυτονομίας και των Διπτύχων, όπως ακριβώς μπόρεσαν με το κύρος τους να κάνουν ιστορικά οι Οικουμενικές Σύνοδοι στο παρελθόν.

Τέλος, όλοι μας βιώνουμε τη σημασία του συντονιστικού ρόλου του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, όπου ο Πρώτος σε συνεργασία με τους Προκαθημένους των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών οδηγούν την Εκκλησία μας έξω από τα αδιέξοδα που την οδήγησαν η αποφυγή των Συνάξεων Κορυφής των Προκαθημένων μας και της τακτικής συναντήσεως της Διορθόδοξης Προπαρασκευαστικής Επιτροπής.

Για να είμαστε όμως περισσότερο συνεπείς με το Μήνυμα των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών το 2008 στο Φανάρι, μετά την παρέλευση τριών σχεδόν χρόνων, οφείλουμε ταπεινά να υπενθυμίσουμε ότι το πλήρωμα της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, αλλά κι η Παγκόσμια Κοινωνία αναμένουν σημαντικά βήματα και προς τις ακόλουθες κατευθύνσεις

1.     Την σύγκληση και της Διορθόδοξης Επιτροπής για θέματα Βιοηθικής που αποφασίστηκε από τους Μακαριωτάτους Προκαθημένους μας.

2.     Διορθόδοξη προσέγγιση διά τον Συντονισμόν της Ορθόδοξης Ιεραποστολής

3.     Διορθόδοξη  ποιμαντική προσέγγιση του θεσμού της οικογένειας

4.     Διορθόδοξη προσέγγιση του διαθρησκειακού διαλόγου, και το πιο σημαντικό που επείγει άμεσα

5.     Πανορθόδοξη δράση για θέματα Περιβάλλοντος (ο κίνδυνος της καταστροφής του Περιβάλλοντος και του Πλανήτη μας και της ανθρώπινης ζωής αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετώπισε μέχρι τώρα η Ανθρωπότητα – το επόμενο έτος τελειώνει το πρωτόκολλο του Κιότο και στο τέλος του έτους πραγματοποιείται η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών με τη συμμετοχή των  Αρχηγών Κρατών  στο Ντέρπαν της Νοτίου Αφρικής για να υπογραφεί νέα συμφωνία για τις κλιματολογικές αλλαγές, ποιός είναι ρόλος της Ορθοδοξίας στην προετοιμασία της παγκόσμιας κοινωνίας για θετικά αποτελέσματα κατά τις εργασίες της Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης, της COP17, η ανθρωπότητα αναμένει από τον Πράσινο Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, όπως τον αποκαλεί η Διεθνής Κοινότητα σημαντικές πρωτοβουλίες, έτσι ώστε η συμβολή της Ορθοδοξίας να είναι γόνιμη και ωφέλιμη για όλους μας, η διορθόδοξη προσέγγιση στο θέμα του Περιβάλλοντος είναι πλέον θέμα ζωής και θανάτου).

 

Σημείωση: Για όσους θέλουν να διαβάσουν το μήνυμα των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Φανάρι του 2008 μπορούν να το βρουν στην επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ της Τυρινής - 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

 

«Tη αυτή ημέρα, ανάμνησιν ποιούμεθα της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτοπλάστου Αδάμ. Τη αφάτω σου ευσπλαχνία Χριστέ ο Θεός ημών, της τρυφής του Παραδείσου ημάς καταξίωσον, και ελέησον, ως μόνος Φιλάνθρωπος, Αμήν» (Από το βιβλίον του Τριωδίου).

Η έξωση από τον Παράδεισο

Με  τον παραπάνω χαρακτηριστικό ύμνο η Εκκλησία μας τονίζει την σημασία της σημερινής εορτής της Κυριακής της Τυρινής, που είναι αφιερωμένη στην απώλεια του Παραδείσου εξαιτίας της παρακοής των Πρωτοπλάστων, του Αδάμ και της Εύας, των κοινών προπάππων μας, και των λευκών και των μαύρων και των κίντρινων, και των μεταναστών, όλων δηλαδή των ανθρώπων. Αν λοιπόν οι κοινοί μακρυνοί μας πρόγονοι έμεναν πιστοί στις εντολές του Θεού, δηλαδή στις οδηγίες του, ο κόσμος που ζούμε σήμερα θα ήταν Παράδεισος. Η πραγματικότητα όμως που ζούμε είναι διαφορετική. Ζούμε μέσα στην Κόλαση των πολέμων και των κοινωνικών προβλημάτων, ζούμε με την ασθένεια του έϊτνς, της πείνας και της φτώχειας, της έλλειψης ασφάλειας και γενικότερα της κοινωνικής αδικίας, ζούμε με τα προβλήματα των φυλετικών διακρίσεων και της καταστροφής του Περιβάλλοντος, ζούμε με το πρόβλημα του μίσους και της κακίας, του φανατισμού και της αδιαφορίας στα προβλήματα των διπλανών μας. Ζούμε σε μια εποχή που οι Πολιτικοί μας, όπως ο Πρωθυπουργός μας, προσπαθούν να σώσουν την Χώρα μας, γιατί οι προκάτοχοι τους με τις απατεωνιές τους και τις κλοπές τους την ρήμαξαν οικονομικά. Ζούμε σε μια εποχή όπου δικτάτορες δολοφόνοι διαπράττουν εγκλήματα  σε βάρος της Ανθρωπότητας, όπως ο Καντάφι, επικαλούμενοι  μάλιστα το όνομα του Θεού για να σώσουν δήθεν τη Χώρα τους. Τελικά χωρίς να το καταλάβουμε πολλοί από εμάς τους Χριστιανούς και τους θρησκευόμενους γίναμε θεοπαίκτες.

Ζούμε σε μια εποχή που ο υλισμός περιορίζει τις δυνατότητες μας για μια δημιουργική πνευματική πορεία. Η αμαρτία κυριαρχεί παντού. Η μόνη μας ελπίδα είναι να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των αγίων μας και των Πατέρων της Εκκλησίας μας, να ζήσουμε τη ζωή τους, να ξαναγεννηθούμε πνευματικά μέσα από την μετάνοια μας για να μπορέσουμε να γίνουμε το φώς του κόσμου. Η Θεολογία μας πρέπει να είναι Πατερική όχι μεταπατερική.

Με την πτώση του ανθρώπου, που είναι γνωστή ως προπατορικό αμάρτημα, ο πόνος και η θλίψη έγιναν μέρος της ζωής μας. Καθημερινά γευόμαστε την Κόλαση. Για την κατάσταση αυτή ευθύνονται τόσο οι πρώτοι άνθρωποι με την παρακοή τους όσο κι η συνεργεία του διαβόλου, καθώς επίσης κι όσοι από εμάς συνεχίζουμε τον δρόμο της ανυπακοής και της αμαρτίας αμετανόητοι.

Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο

Κάποτε ο Φιλάνθρωπος Θεός έγινε άνθρωπος, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, για να μας οδηγήσει πάλι στον απωλεσθέντα Παράδεισον. Έτσι αν η ανυπακοή στο Θεόν οδήγησε στην απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Παράδεισον, η υπακοή μας στις θείες εντολές του Θεού θα μας οδηγήσει πάλι στον Παράδεισον. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα των θείων εντολών του Ιησού Χριστού είναι η άδολη αγάπη και η καλή διάθεση να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον. Γι’ αυτό με σαφήνεια στη σημερινή Ευαγγελική Περικοπή τονίζεται από τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν ότι «εάν γαρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο Πατήρ υμών ο Ουράνιος. Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών» ( Ματθαίου 6, 14 – 15).  

Μέσα από την άδολη αγάπη μας  προς τους συνανθρώπους μας γινόμαστε άξιοι του μεγαλείου της αγάπης του Θεού, που εκφράζεται με την πραγματοποίηση της ελπίδας μας για σωτηρία, την μετοχήν μας δηλαδή στην ομορφιά του Παραδείσου.

Για να φτάσουμε όμως στη βίωση της καταστάσεως της αγάπης χρειαζόμαστε μια προετοιμασία μέσα από την προσευχή μας, τη νηστεία, την ελεημοσύνη, την μετάνοια, την εξομολόγηση, τις ακολουθίες των Χαιρετισμών και των Προηγιασμένων, τις Ευαγγελικές και Αποστολικές Περικοπές και τους άλλους ύμνους της Εκκλησίας μας. Μέσα λοιπόν σ’ αυτή την προοπτική σκοπεύει κι η Εκκλησία μας να μας οδηγήσει με τη σημερινή εορτή, που συνεχίζεται καθόλη τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και ολοκληρώνεται με τις Ιερές Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας και της Αναστάσεως.

Γι’ αυτό σε ένα από τους ύμνους  της σημερινής εορτής ψάλλουμε:

To στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της Νηστείας αγώνα, οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται, και αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού, τω εχθρώ αντιμαχησώμεθα, ως τείχος άρρηκτον κατέχοντες την πίστιν, και ως θώρακα την προσευχήν, και περικεφαλαίαν την ελεημοσύνην, αντί μάχαιρας την νηστείαν, ήτις εκτέμνει από καρδίας πάσαν κακίαν. Ο ποιών ταύτα, τον αληθινόν κομίζεται στέφανον, παρά του Παμβασιλέως Χριστού, εν τη ημέρα της Κρίσεως» (Ιδιόμελον στιχηρόν των Αίνων, Τριώδιο σελ. 70).

Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινείται και η σημερινή Αποστολική Περικοπή από την Επιστολή προς Ρωμαίους του Αποστόλου Παύλου όπου τονίζονται με σαφήνεια τι πρέπει να αποφεύγουμε στην καθημερινή μας ζωή για να μπορέσουμε να γίνουμε πραγματικοί στρατιώτες του Χριστού: «αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός, ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν, μη κώμαις και μέθαις, μη κοίταις και ασελγείαις, μη έριδι και ζήλω, αλλ’ ενδύσασθε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν» (Ρωμαίους 13, 12β – 14α).

Η έννοια της αγάπης

Αναφερόμενοι συνοπτικά σε μερικές πτυχές της αγάπης, του φόβου, του πόνου και της θλίψης, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη σημασία της πνευματικής μας προετοιμασίας, που η Εκκλησία μας θέλει να ακολουθήσουμε. Πηγή της αγάπης μας πρέπει να είναι η αγάπη του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη είναι χάρισμα (χάρις) που δεν αναμένει ανταπόκριση ή αμοιβή. Είναι δηλαδή άδολη και ανιδιοτελής. Όταν δίνεις αγάπη, κι η αγάπη σου δεν είναι άδολη και ανιδιοτελής, και περιμένεις να πάρεις κάτι πίσω, όταν δηλαδή περιμένεις να ωφεληθείς εσύ ο ίδιος από την αγάπη που δίνεις, να κερδίσεις δηλαδή κάτι όπως κάνουν οι έμποροι που διαφημίζουν και πωλούν τα προϊόντα τους, όταν δηλαδή η αγάπη σου κατά κάποιο τρόπο είναι «εμπορική», τότε πληγώνεσαι και απογοητεύεσαι. Γι’ αυτό η αγάπη όπως τονίζεται στην Αγία Γραφή «η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον».

Η έννοια του φόβου

Τον φόβον πρέπει να τον αντιμετωπίσεις εκεί που φοβάσαι. Σε ένα γεγονός στενοχώριας πρέπει να βρεις κάποιο άλλο νόημα να σε συναρπάσει, διαφορετικά η θλίψη θα σε συντρίψει. Χρειάζεται δηλαδή από τον θλιβόμενον μια άλλη ενασχόληση που θα νοηματοδοτήσει τη ζωή του. Η σκέψη της αδιαφορίας της ζωής και τελικά της τάσεως για αυτοκτονία του απογοητευμένου και του πικραμένου από τη ζωή, ξεπερνιέται όταν η ζωή του αρχίζει να έχει νόημα για κάτι. Ακόμη, αν θέλεις να λυτρωθείς από την θλίψη, πρέπει να θυμάσαι ότι μπορούν να έρθουν χειρότερα πράγματα στη ζωή σου. Μόνο εκτιμώντας αυτά που έχεις, μπορείς να έχεις ευγνωμοσύνη για τη ζωή και να ευχαριστείς τον Θεόν. Τελικά για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την θλίψη μας, πρέπει να θυμούμαστε τις ευεργεσίες της ζωής και το έλεος της φιλανθρωπίας του Θεού.

Η έννοια του πόνου

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο πόνος έχει διαλεκτική και διπλή διάσταση. Ανάλογα δηλαδή με πόσο κοντά βρισκόμαστε κοντά στον Θεό, θα λειτουργήσει κι η κατάσταση του πόνου στη ζωή μας, αρνητικά όταν βρισκόμαστε μακρυά από το Θεό και θετικά όσο περισσότερο βρισκόμαστε κοντά στον Θεό. Ο πόνος μπορεί να σε συντρίψει, μπορεί όμως και να σε ενδυναμώσει.

 

 

Η έννοια της θλίψης

Ακόμη η θλίψη μπορεί να μαλακώσει τη ψυχή σου. Σε μαθαίνει να συγχωρείς και να κατανοείς τον εαυτό σου και τους άλλους καλύτερα. Κάποτε ένας πόνος, μια δοκιμασία, μπορεί να αποδειχθεί ευεργεσία τόσο για τη προσωπική μας ζωή όσο και για το κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο ανήκουμε. Με τις εμπειρίες του πόνου γινόμαστε μάρτυρες της αλήθειας. Μέσα στο πόνο μας και στη στενοχώρια μας πρέπει να βρίσκουμε θετικά στοιχεία. Για να ξεπερασθεί η στενοχώρια χρειάζεται υπομονή. Η μαρτυρία του Ιησού Χριστού είναι σαφής: «ο υπομένων εις το τέλος σωθήσεται».

Κοινωνία με το Θεό

Το «εγώ» μας όταν βρίσκεται μακρυά από τον Θεόν έχει την τάση να λειτουργεί ως εχθρός του ανθρώπου που εκφράζεται ως «εγωϊσμός», τρέποντας τον άνθρωπον προς ό,τιδήποτε είναι αρνητικό, που τελικά οδηγεί σε απόγνωση, απογοήτευση και καταστροφή. Η άλλη δύναμη που έχει μέσα του ο άνθρωπος είναι η χάρις του Θεού που σε οδηγεί στην προστασία της ζωής και στη δημιουργική πρόοδο. Σε τίποτα δεν ωφελεί ως τρόπος ζωής η επιστροφή και η εμμονή σε μια θλίψη του παρελθόντος, σε ένα δηλαδή θλιβερόν γεγονός. Για να ξεπεράσεις την στενοχώρια σου πρέπει να έχεις εσωτερικά πνευματικά στηρίγματα, όπως είναι η πίστη, η υπομονή και η αγάπη. Για να έχεις αυτά τα στηρίγματα πρέπει να βρίσκεται κοντά στον Θεό. Και βρίσκεσαι κοντά στον Θεό όταν ζεις σύμφωνα με τις θείες Εντολές του.

Αυτοί που στηρίζονται στους άλλους είναι συνήθως τα παιδιά, οι ενήλικες που θέλουν να στηρίζονται από άλλους είναι ως να παραμένουν ακόμη ανώριμα παιδιά που η επιστήμη της Ψυχολογίας τους χαρακτηρίζει ψυχοπαθείς.

Μέσα από την συμμετοχή μας στην αγιαστική ζωή της Εκκλησίας μας έχουμε ελπίδα για τον απωλεσθέντα Παράδεισον. Η συμμετοχή μας αυτή εκφράζεται με τον Χριστοκεντρικό μας προσανατολισμό που μας καλεί η Εκκλησία μας να ακολουθήσουμε, διότι όπως τονίζεται στην σημερινή Ευαγγελική Περικοπή «όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθαίου 6, 21).

Έτσι κατά τη σημερινή Κυριακή η Εκκλησία μας μάς θυμίζει την έξωση των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισον, μας θυμίζει τα δάκρυα των Πρωτοπλάστων και μας καλεί σε εγρήγορση και αγώνα, γιατί κινδυνεύουμε και εμείς να κλεισθούμε έξω από τον Παράδεισον.

 

 

Η σημασία της Νηστείας

Ένα από τα μέσα που μας τονίζει η σημερινή Ευαγγελική Περικοπή για να αποφύγουμε τον κίνδυνο της απώλειας του Παραδείσου είναι και η Νηστεία που αρχίζει αύριον με την είσοδον μας στο στάδιο της Μεγάλης Σαρακοστής. Η Νηστεία δεν είναι ποτέ σκοπός, αλλά μέσον. Έχει όμως πάντοτε σκοπούς υψηλούς, την μεταμόρφωση και την θέωση του ανθρώπου. Νηστεία είναι η προσπάθεια μας να κρατήσουμε τους εαυτούς μας μακρυά από την πηγή της κακίας. Έτσι εφαρμόζουμε την αληθινή Νηστεία όταν αποφεύγουμε την κακοπροαίρετη κατάκριση και όχι την καλοπροαίρετη  κριτική που βασίζεται στα γεγονότα, όταν απέχουμε από το θυμό και την ψευτιά και όχι από την επιμονή μας στην αλήθεια. Η αληθινή έννοια της Νηστείας δεν αναφέρεται απλώς στην αποχή από μερικά φαγητά. Είναι φορές που νηστεύουμε λίγες ημέρες και νομίζουμε ότι είμαστε έτοιμοι να κοινωνήσουμε. Η Νηστεία όμως μόνη της χωρίς εξομολόγηση δεν έχει καμμιά αξία. Μπορεί να μη τρώμε κρέας, αλλά να γινόμαστε με τη συμπεριφορά μας οι αίτιοι για το φάγωμα πολλών συνανθρώπων μας. Είναι φορές που νηστεύουμε από μερικές τροφές και μέσα μας αφήνουμε να φωλιάζουν το μίσος και η εκδίκηση. Γι’ αυτό στην Παλαιά Διαθήκη τονίζεται επίμονα ότι δεν μπορούμε να νηστεύουμε και παράλληλα να τρώμε τις σάρκες των συνανθρώπων μας με το μίσος μας εναντίον τους. Αυτές οι μορφές της νηστείας συνθέτουν την υποκριτική νηστεία που αναφέρει η σημερινή Ευαγγελική Περικοπή, είναι η νηστεία που δεν ωφελεί σε τίποτα. Είναι μια νηστεία που είναι ξεκομμένη από δύο μεγάλες αρετές, που μαζί με τη νηστεία τονίζονται στη σημερινή Ευαγγελική Περικοπή. Η μια αρετή που συνδέεται με την αληθινή Νηστεία είναι η συγχώρηση, να συγχωρούμε εκείνους που μας φταίνε. Η άλλη αρετή είναι η ελεημοσύνη, να βοηθούμε τους συνανθρώπους μας όταν μπορούμε και να μη θησαυρίζουμε με θησαυρούς υλικούς, αλλά με θησαυρούς πνευματικούς όπως είναι η ελεημοσύνη. Άλλωστε κάθε παράνομος και άδικος πλουτισμός είναι φωτιά που καίει και θηρίο που καταβροχθίζει.

Επομένως η πραγματική έννοια της Νηστείας προϋποθέτει την συγχώρηση των άλλων και την ελεημοσύνη και γενικά την συμπαράστασή μας προς όλους τους συνανθρώπους μας, Έλληνες και μή, λευκούς και μαύρους, μικρούς και μεγάλους.

Γι’ αυτό το λόγο νηστεία στα φαγητά και μίσος στη καρδιά είναι πράγματα ασυμβίβαστα που δημιουργούν την υποκρισία. Η υποκρισία μπορεί να οδηγεί στην εκμετάλλευση και στο εύκολο κέρδος, οδηγεί όμως σίγουρα και στην απώλεια του Παραδείσου.

Η σημασία της συγχωρήσεως

Η συγχωριτικότητα είναι το κλειδί που μας ανοίγει τη πόρτα που οδηγεί στην Βασιλεία του Θεού. Ο λόγος του Ιησού Χριστού είναι συγκεκριμένος. Αν συγχωρείτε, μας λέει, τα αμαρτήματα των ανθρώπων, θα συγχωρέσει και σε σας ο Ουράνιος Πατέρας τα δικά σας αμαρτήματα. Αν όμως δεν συγχωρήσετε τα σφάλματα των ανθρώπων, ούτε ο Ουράνιος Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας σφάλματα. Με αυτό τον τρόπο ανοίγεται ο δρόμος για την αρμονική συνεργασία των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία. Καλές σχέσεις με τους άλλους σημαίνει περιορισμό του εγωϊσμού μας. Αυτός όμως είναι και ο μόνος τρόπος για να γίνουμε άξιοι του Παραδείσου.

 

SERMON – 6 MARCH 2011

By His Eminence Archbishop Seraphim

 of Zimbabwe and Angola

“On this day, we remember the banishment of Adam from the joys of paradise. O Christ our God, through your ineffable compassion, deem us worthy of the joys of paradise and have mercy on us, as the only loving One. Amen.” (Extract from the Triodion).

            With this characteristic hymn, our Church emphasizes the meaning of today’s feast of   Cheesefare Sunday which is dedicated to the loss of paradise due to the disobedience of the fist created people, Adam and Eve, that is our common forebears of the whites and of the blacks and of the yellow races, namely of all people. So, if our common distant ancestors had remained faithful to Gods’ commandments, namely to his instructions, then the world which we live in today would have been Paradise.

However, the reality in which we live is quite different. We live within the hellish confines of wars and social problems, we live with  aids, hunger and poverty, lack of security and  generally with social injustice, we live with the problem of racial discrimination and with the destruction of the environment, we live with the problem of hatred and malice of fanaticism and indifference to the problems of our neighbour. We live in an age in which materialism restricts our capabilities for a creative spiritual course. Sin reigns everywhere. Our only hope is to follow the example of our Saints, to live their lives, to be reborn spiritually through our repentance, so that we might become the light of the world.

            With the fall of man, which is known as original sin, pain and sorrow became part of our lives. We taste hell on a daily basis. Through their disobedience, the first people are as much responsible for this situation as is the complicity of the devil, as too are all of us who continue unrepentant on the path of disobedience and sin.

            At one time the benevolent God became a man in the form of Jesus Christ, in order to lead us again to lost paradise. So, if disobedience to God led   man to withdrawal from paradise, then our obedience to God’s commandments will lead us again   to Paradise. The distinctive sign of the divine commandments of Jesus Christ is pure love and a kind disposition to forgive each other. This is why today’s Gospel extract, it is clearly stressed by our Lord Jesus Christ “if you forgive people their trespasses, your heavenly Father will also forgive you. But if you do not forgive others their trespasses, neither will your Father forgive you your trespasses. (Matthew 6:14-15).

            Through our pure love towards our fellow human beings, we became worthy of the majesty of God’s love, which is expressed through the realisation of our hope for  salvation, that is our sharing in the beauty of Paradise.

However, in order to reach living the status of love, we need preparation through our prayers, fasting, charity, repentance, confession, the Services of the Salutations and the Presanctified Liturgies, the Gospel and Epistle extracts and all the other hymns of our Church. Through this perspective, then, our  Church aims to direct us using today’s feast, which continues through the entire Great Lenten period and is concluded with the Holy Services of Holy Week and the Resurrection of our Lord.

            This is why in one of the hymns of today’s feast we chant:   

“The arena of virtues is open. Let all who are willing to compete enter, girding themselves for the noble contest of the fast. For those who genuinely compete will be deservedly crowned. Let us do battle with the enemy. Let us take on the armour of the cross, having faith as an invincible rampart, prayer us our breastplate, and charity as our helmet. Instead of a sword, let us have fasting; it cuts out all evil from our hearts. Whosoever does this shall on the Day of Judgement be given by Christ, the King of All, the true crown”.   (Verse from the Praises - Triodion).

            Today’s Gospel extract moves within this same spirit from Saint Paul’s letter to the Romans where he stresses with clarity what we should avoid in our daily lives in order to become true soldiers of Christ: “Let us cast off the works of darkness and put on the full armour of light. Let us walk properly as in the day, not in revelry and drunkenness, not in lewdness and lust, not in strife and envy. But put on the Lord Jesus Christ, and make no provision for the flesh, to fulfil its lusts” (Romans 13:12-14).

            By referring in summary to some aspects of love and fear, pain and suffering, we can understand better the importance of our spiritual preparation, which our Church wants us to follow. The source of our love must be God’s love. This means that love is a gift (grace), which does not expect a response or a reward. Therefore, it is pure and selfless. When you give love and your love is not pure and selfless and you expect to receive something, that is, when you expect to be rewarded and to benefit personally from the love which you give, to profit just like the merchants who advertise and sell their products, then your love is in some way “commercial” and then you are hurt and disillusioned. This is why love, as is emphasised in Holy Scripture “[Love] keeps us away from any sort of fear.”

            You must face fear exactly where you feel fear. In a situation of worry, you must find some other significance to absorb you, otherwise sorrow will crush you. Namely, what is required from the sorrowful one is some other occupation, which will give meaning to his life. The thought of indifference in life and finally the inclination towards suicide of the disillusioned and bitter one, is overcome when his life begins to take on a meaning. Also, if you want to be redeemed from sorrow you must bear in mind that worse things can happen in your life. Only by being grateful for what you already have, can you be grateful for life and give thanks to God. Finally, in order for us to be able to overcome our sorrow, we must remember the favours of life and the mercy of God’s benevolence.

            We must acknowledge that pain has a dialectic and double dimension. That is, according to how close we feel ourselves to be to God, the condition of pain will also function accordingly in our lives: negatively when we find ourselves far away from God and positively the closer we find ourselves to God. Pain can crush you but it can also strengthen you.

            Also, sorrow can soften your soul. It teaches you to forgive and understand yourself and others better. At some time a pain, a tribulation can prove itself to be a kindness as much as for our personal lives as well as for the social whole to which we belong. With the experiences of pain we become witnesses of the truth. Within our pain and worry we must find positive aspects. In order for worry to be overcome, patience is needed. Jesus Christ’s testimony is clear: “Those who endure, in the end will be saved”.

Our “ego”, when it is far away from God has the tendency to work as man’s enemy and is expressed as “selfishness” turning man towards whatever is negative, which finally leads to desperation, disappointment and destruction The other strength that man has within him is God’s grace which leads you to the protection of life, and  a creative progress. As a means of life it is not beneficial to return to and persist in a sorrow of the past, that is, to a grievous, piteous situation. In order to overcome your worry, you must have internal spiritual footholds, like faith, patience and love. In order to have these footholds, you must be close to God. And you are close to God when you live according to His divine commandments.

            Those who depend on others are usually children; adults who  want to be supported by others are like immature children, which the science of psychology characterizes as insane.

            Through our participation in the holy life of our Church we have hope for the lost Paradise. This participation is expressed with our Christ-centered orientation which our church invites us to follow because as is emphasized in today’s Gospel extract “for where your treasure is there will your heart be also”  (Matthew 6:21).

            So in today’s Sunday, our church reminds us of the exile of the First created people from Paradise, it reminds us of the tears of the First created ones and it invites us to vigilance and struggle because we are also in danger of being exiled from Paradise. One of the means, which is emphasised to us by today’s Gospel Extract in order to avoid expulsion from Paradise, is Fasting which begins tomorrow with our entry into the phase of Great Lent. Fasting is never an intention but a means to an end. However it always has noteworthy intentions: the transformation and theosis of man. Fasting is our effort to keep ourselves far away from the source of evil. In this way we establish true fasting when we avoid -condemnation and not well-meaning criticism, which is based on events, when we abstain from anger and lies and not on our insistence on the truth. The true meaning of fasting does not simply refer to abstinence from certain foods. There are times when we  fast for a few days and  consider ourselves prepared to receive Holy Communion. However, fasting on its own, without confession, has no  value. We might not eat meat, but our behaviour may be the cause of disputes in other people. There are times when we fast from some provisions and inside us we allow hatred and vengeance to nest. This is why in the Old Testament it is persistently emphasized  that we cannot fast and simultaneously eat away at our fellow human being’s flesh with our hatred against them. These forms of fasting constitute the hypocritical fasting which today’s Gospel extract refers to: it is a fasting which is of no benefit. It is a fasting which is isolated from two great virtues which with fasting, are also emphasized in today’s Gospel Extract. The one virtue that is linked to  true fasting is forgiveness; to forgive those who have wronged us. The other virtue is charity; to help our fellow human beings whenever we can and not to become enriched with material wealth, but with spiritual treasures, as is charity. Besides, every illegal and unjust wealth is a fire which scorches and a beast which devours. Consequently, the true essence of fasting presupposes the forgiveness of others as well as charity and generally our support towards all our fellow humans beings, Greek and non-Greeks, Whites and Blacks, young and old.

            This is why fasting from foods and hatred in the heart are things that are incompatible and create hypocrisy. Hypocrisy can lead to exploitation and to easy gain but it also certainly leads to  expulsion from Paradise.

            Forgiveness is the key which opens the door  which leads us to the Kingdom of God. Jesus Christ’s  word is clear: If you forgive the sins of people, He tells us, then the Heavenly Father will also forgive you your sins .If however you do not forgive the sins of people then your Heavenly Father will also not forgive your sins. In this way the path is opened for the harmonious co-operation of people within society. Good relations with others means a restraint of our ego. This is also the only way that we can become worthy of Paradise.

 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ

 Λουκά 18, 35 - 43, Α’ Τιμ. 1,15 – 17

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ

 

Η Ευαγγελική Περικοπή της  θεραπείας του τυφλού της Ιεριχώ δείχνει το έλεος του Ιησού Χριστού προς τους ανθρώπους, και μάλιστα τους πονεμένους και τους ασθενείς.  Η αποστολική περικοπή εκφράζει την ευγνωμοσύνη του Αποστόλου Παύλου προς το έλεος του Θεού.

Μέσα σε λίγες γραμμές ο Απόστολος Παύλος μας λέει ότι ενώ ήταν βλασφημος και διώκτης και υβριστής, ο Θεός τον ελέησε να γίνει Απόστολος των Εθνών. Μας λέει ότι ο Ιησούς Χριστός ήλθε στο κόσμο να σώσει αμαρτωλούς, και δεύτερον υπογραμμίζει ότι ο ίδιος είναι ο πρώτος απ’ όλους τους αμαρτωλούς. («ότι Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ»). Αυτή την ομολογία τη διαβάζουμε στην προσευχή της Θείας Λειτουργίας πριν να προσέλθουμε να πάρουμε την Θεία Κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, που αποτελεί και τον κεντρικό σκοπό του εκκλησιασμού μας.

Το πιο σημαντικό στοιχείο της ομολογίας του Αποστόλου Παύλου είναι, όπως μας λέει στην συνέχεια, «διά τούτο ελεήθηκα, διά να δείξει ο Ιησούς Χριστός την όλην μακροθυμίαν του πρώτα σ’ εμέ, και να χρησιμεύσω ως πρότυπον εις εκείνους που μελλοντικά θα πιστέψουν εις αυτόν διά να αποκτήσουν την αιώνιον ζωή».

Καθημερινά όλα τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσεως, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες, αλλά και το κεντρικό θέμα συζητήσεως στο σπίτι, στην εργασία, στους δρόμους των καθημερινών απεργιών, ακόμη και τα μικρά παιδιά, μιλούν για την οικονομική κρίση. Στη Βουλή των Ελλήνων συνέχεια ειδικές επιτροπές παράγουν πορίσματα σκανδάλων που στη συνέχεια παραγράφονται. Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι πρόσωπα όπως ο Πρωθυπουργός, Αρχηγοί Κομμάτων και Υπουργοί και Βουλευτές μας κοροϊδεύουν.

Ο λόγος του Απόστολου Παύλου είναι επίκαιρος για όλους μας και μάλιστα για τους πολιτικούς μας. Ας ομολογήσουμε όλοι μας όπως ο Απόστολος Παύλος έλεγε ότι υπήρξε «βλάσφημος, διώκτης και υβριστής», έτσι να μιλήσουμε και εμείς και να πούμε ότι μερικοί από εμάς και μάλιστα πολιτικοί υπήρξαμε κλέφτες και λοπωδύτες και να τελειώνουμε.

Ταυτόχρονα όμως, η πραγματική ομολογία της μετάνοιας πρέπει να εκφραστεί και με τη καλή διάθεση όλων εκείνων που έκλεψαν δημόσιο χρήμα και δημόσιες περιουσίες να τα επιστρέψουν στο δημόσιο.

Πρέπει να το καταλάβουμε καλά ότι η απειλή της Εθνικής χρεωκοπίας θα ξεπερασθεί μόνο αν επιστραφούν τα κλεμμένα στο δημόσιο. Ούτε τα πορίσματα μόνα τους μας σώζουν, ούτε οι φυλακίσεις, που τελικά διαγράφονται πριν την εφαρμογή τους. Η Βουλή των Ελλήνων περιμένει την δικαστική οδό που οι ίδιοι την μπλοκάρουν, κι οι δικαστικοί ζητούν από τους Βουλευτές έμμεσα να τροποποιήσουν το Σύνταγμα της Χώρας για να καταργηθεί η παραγραφή οικονομικών εγκλημάτων. Τελικά ποιοί μας κοροϊδεύουν; Μήπως τελικά οι φωνές του Ορθόδοξου Τύπου για αισχύνη και ντροπή της Ηγεσίας μας δικαιώνονται;

Μήπως οι πύρινοι τρομοκράτες είναι η έκφραση του Bin Landen στο χώρο της Ελληνικής Κοινωνίας; Σε περίπτωση που συβμαίνει κάτι τέτοιο, τότε πρέπει να προβληματιστούμε γι’ αυτούς που έχουν την ηθική ευθύνη της δημιουργίας τους, τους ηθικούς αυτουργούς της τρομοκρατίας, που οπωσδήποτε, ανάμεσα σ’ αυτούς είναι και εκείνοι οι πολιτικοί που έγιναν λοπωδύτες και κλέφτες, και την γλυτώνουν συνέχεια με το όπλο του νόμου της παραγραφής, και μάλιστα του Συντάγματος.

 

Healing of the blind Man

23 of January 2011  Luke 18:35 – 43

Sermon of his Eminence Archbishop of Zimbabwe Seraphim

In the Name of the Father, of the Son, and of the Holy Spirit.

The Lord when He is addressed by this blind man today in the Gospel, gives the blind man what he is asking for. You remember that the blind man, when he hears that it is Jesus that is walking by him, cries out: “Jesus, Son of David, have mercy on me”. In English, we are very often mistaking what is this “Have mercy” because of the way we are taught by the usual sort of books that we are reading. The first meanings of the Oxford dictionary probably, too, will suggest that when we are saying “Have mercy”, it means to be spared or rescued from anger or punishment or death or whatever else. That isn’t really what the Greek means, and that’s not also what the meaning is in other languages. I am saying that we have to “Orthodox” the English language a little more, or our understanding of our words we have to “Orthodox” at least.

When we are saying “Have mercy” we are following what the Greek means; we are asking the Lord to pour the oil of His love on us. To an extent, yes, it can mean that we are being spared from some sort of punishment. However, the main thing is that we are asking the Lord to love us more when we are asking Him to have mercy on us.  We are asking the Lord to pour out His love, and His care upon us. This blind man, in asking this, gets what he wanted – the expression of the Lord’s love. He is asking for his sight. The Lord, out of His love, and compassion (and maybe “compassion” is the best way to talk about this “mercy”) gives sight to this man. The man immediately follows Him, praising God.

Not all of us are blind physically, and not all of us have such dramatic healings, necessarily. However, that does not mean that the Lord (when we are asking Him all the time, as we are, to have mercy on us) is not pouring out His compassion on us, because He is pouring out this compassion on us. The Apostle is saying today that we have put on Christ. We have put on a new life. We have put on a new man. This is the expression of what happens when you, and I are renewed in the love of Jesus Christ. He changes us. He changes our life. He heals the wounds of our heart. He heals the wounds of our spirit. He heals sometimes, also, the wounds of our body. But He, in His compassion, in His love, in His mercy,  comes to us, and He meets our needs.

This is why it gives us joy, also, to be here today offering to Him the totality of who we are, both singly, and all together, because we’re all in the same boat. In the first place, we are all people who have put on Christ. We are all people who are trying to live in Christ. We have experienced His love. We are, also, all sinners, more or less in the same way. Sometimes we think that our sins are so peculiar, and unrepeatable. However, if a person is hearing confessions, it’s the opposite impression. It’s all the same sort of sin that people are confessing before the Lord. It’s all the same, with very little variation. People are all afflicted.  We ask the Lord to have mercy on us, like this blind man. The Lord takes away the blindness from our hearts, and He renews our lives; He strengthens us. He gives us that purpose in living that we need to have, and that we are looking for. We all have a sense that we need to have a purpose in life.

“Why are we here”, we often ask ourselves. The main purpose for any of us to be here in this life is first of all to glorify our Lord who created us, and gives us life. That’s our first purpose – to respond in love to His love. After that – to be good to other people: to bring the love of Jesus Christ to other people around us. The Lord gives us all sorts of talent; He gives us all sorts of other things besides, but this is still the essence of it: to be good, to carry Christ to other people. On top of all of that, the Lord’s other blessings come. Nevertheless, it is our purpose in this life to make a difference. The difference that we are here to make in this life is primarily to help other people have hope, and encounter the love of Jesus Christ. If by our lives we help other people encounter Jesus Christ, experience Him, and His love, and have the hope that we have, we are already well on our way to doing what the Lord is asking each of us to do in this life. We are fulfilling our purpose by conveying the love, the life, the hope, the joy of Jesus Christ

This is a long, winding way around the words of the Lord today. It’s important for us to remember that when we are saying “Lord have mercy”, we are asking the Lord to have compassion on us, to pour out His love upon us. Then it is for us to do the same. The Lord does pour out His compassion on us. He does pour out His love upon us. We, in Him, need to pour out our compassion on other people. Amen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     
The Patriarch The Archbishop Archbishopric News/Articles Calendar Links